شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٠١

[ مردن كىكاوس ]

بگرسيوز آمد ز كار نيا * دو رخ زرد و يك دل پر از كيميا

كشيدندش از پيش دژخيم زار * ببند گران و ببد روزگار

ابا روز بانان مردم كشان * چنانچون بود مردم بد نشان

چو در پيش كىخسرو آمد به درد * بباريد خون بر رخ لاژورد

شهنشاه ايران زبان برگشاد * و ز آن تشت و خنجر بسى كرد ياد

ز تور و فريدون و سلم سترگ * ز ايرج كه بد پادشاه بزرگ

بدژخيم فرمود تا تيغ تيز * كشيد و بيامد دلى پر ستيز

ميان سپهبد به دو نيم كرد * سپه را همه دل پر از بيم كرد

بهم برفگندندشان همچو كوه * ز هر سو بدور ايستاده گروه

[ باز آمدن كاوس و خسرو به پارس ]

[ باز آمدن كاوس و خسرو به پارس ]

ز يزدان چو شاه آرزوها بيافت * ز دريا سوى خان آذر شتافت

بسى زر بر آتش بر افشاندند * بزمزم همى آفرين خواندند

ببودند يك روز و يك شب بپاى * بپيش جهان داور رهنماى

چو گنجور كىخسرو آمد زرسب * ببخشيد گنجى بر آذرگشسب

بران موبدان خلعت افگند نيز * درم داد و دينار و بسيار چيز

به شهر اندرون هرك درويش بود * و گر خوردش از كوشش خويش بود

بران نيز گنجى پراگنده كرد * جهانى بداد و دهش بنده كرد

ازان پس بتخت كيان بر نشست * در بار بگشاد و لب را ببست

نبشتند نامه بهر كشورى * بهر نامدارى و هر مهترى

ز خاور بشد نامه تا باختر * بجايى كه بد مهترى با گهر

كه روى زمين از بد اژدها * بشمشير كىخسرو آمد رها

بنيروى يزدان پيروزگر * نياسود و نگشاد هرگز كمر

روان سياوش را زنده كرد * جهان را بداد و دهش بنده كرد

همى چيز بخشيد درويش را * پرستنده و مردم خويش را

ازان پس چنين گفت شاه جهان * كه اى نامداران فرخ مهان

زن و كودك خرد بيرون بريد * خورشها و رامش بهامون بريد

بپردخت زان پس برامش نهاد * برفتند گردان خسرو نژاد

هر آنكس كه بود از نژاد زرسب * بيامد بايوان آذرگشسب

چهل روز با شاه كاوس كى * همى بود با رامش و رود و مى

چو رخشنده شد بر فلك ماه نو * ز زر افسرى بر سر شاه نو

بزرگان سوى پارس كردند روى * بر آسوده از رزم و ز گفت و گوى

بهر شهر كاندر شدندى ز راه * شدى انجمن مرد بر پيشگاه

گشادى سر بدره‌ها شهريار * توانگر شدى مرد پرهيزگار

[ مردن كىكاوس ]

[ مردن كىكاوس ]

چو با ايمنى گشت كاوس جفت * همه راز دل پيش يزدان بگفت

چنين گفت كاى برتر از روزگار * تو باشى بهر نيكى آموزگار

ز تو يافتم فرّ و اورنگ و بخت * بزرگى و ديهيم و هم تاج و تخت

تو كردى كسى را چو من بهره‌مند * ز گنج و ز تخت و ز نام بلند

ز تو خواستم تا يكى كينه ور * بكين سياوش ببندد كمر