شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٠٠

[ گرفتار شدن افراسياب بار ديگر و كشته شدن او و گرسيوز ]

نبيرهء فريدون و پور پشنگ * بر آويخته سر بكام نهنگ

همى پوست درّند بر روى بچرم * كسى را نبينم به چشم آب شرم

زبان دو مهتر پر از گفت و گوى * روان پرستنده پر جست و جوى

چو يزدان پرستنده او را بديد * چنان نوحهء زار ايشان شنيد

ز راه جزيره برآمد يكى * چو ديدش مر او را ز دور اندكى

گشاد آن كيانى كمند از ميان * دو تايى بيامد چو شير ژيان

بينداخت آن گرد كرده كمند * سر شهريار اندر آمد ببند

به خشكى كشيدش ز درياى آب * بشد توش و هوش از رد افراسياب

گرفته ورا مرد دين دار دست * بخوارى ز دريا كشيد و ببست

سپردش بديشان و خود باز گشت * تو گفتى كه با باد انباز گشت

بيامد جهاندار با تيغ تيز * سرى پر ز كينه دلى پر ستيز

چنين گفت بىدولت افراسياب * كه اين روز را ديده بودم بخواب

سپهر بلند ار فراوان كشيد * همان پردهء رازها بردريد

بآواز گفت اى بد كينه جوى * چرا كشت خواهى نيا را بگوى

چنين داد پاسخ كه اى بدكنش * سزاوار پيغاره و سرزنش

ز جان برادرت گويم نخست * كه هرگز بلاى مهان را نجست

دگر نوذر آن نامور شهريار * كه از تخم ايرج بد او يادگار

زدى گردنش را بشمشير تيز * بر انگيختى از جهان رستخيز

سه ديگر سياوش كه چون او سوار * نبيند كسى از مهان يادگار

بريدى سرش چون سر گوسفند * همى بر گذشتى ز چرخ بلند

بكردار بد تيز بشتافتى * مكافات آن بد كنون يافتى

به دو گفت شاها ببود آنچ بود * كنون داستانم ببايد شنود

بمان تا مگر مادرت را بجان * ببينم پس اين داستانها بخوان

به دو گفت گر خواستى مادرم * چرا آتش افروختى بر سرم

پدر بىگنه بود و من در نهان * چه رفت از گزند تو اندر جهان

سر شهريارى ربودى كه تاج * به دو زار گريان شد و تخت عاج

كنون روز بادا فره ايزديست * مكافات بد را ز يزدان بديست

بشمشير هندى بزد گردنش * به خاك اندر افگند نازك تنش

ز خون لعل شد ريش و موى سپيد * برادرش گشت از جهان نااميد

تهى ماند زو گاه شاهنشهى * سرآمد برو روزگار مهى

ز كردار بد بر تنش بد رسيد * مجو اى پسر بند بد را كليد

چو جويى بدانى كه از كار بد * بفرجام بر بد كنش بد رسد

سپهبد كه با فرّ يزدان بود * همه خشم او بند و زندان بود

چو خونريز گردد بماند نژند * مكافات يابد ز چرخ بلند

چنين گفت موبد ببهرام تيز * كه خون سر بىگناهان مريز

چو خواهى كه تاج تو ماند بجاى * مبادى جز آهسته و پاك راى

نگه كن كه خود تاج با سر چه گفت * كه با مغزت اى سر خرد باد جفت