شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦

[ اندر ] ستايش سلطان محمود

همى داشتم چون يكى تازه سيب * كه از باد نامد به من بر نهيب

بكيوان رسيدم ز خاك نژند * از آن نيك دل نامدار ارجمند

بچشمش همان خاك و هم سيم و زر * كريمى به دو يافته زيب و فر

سراسر جهان پيش او خوار بود * جوانمرد بود و وفادار بود

چنان نامور گم شد از انجمن * چو در باغ سرو سهى از چمن

نه زو زنده بينم نه مرده نشان * بدست نهنگان مردم كشان

دريغ آن كمر بند و آن گردگاه * دريغ آن كئى برز و بالاى شاه

گرفتار زو دل شده نااميد * نوان لرز لرزان بكردار بيد

يكى پند آن شاه ياد آوريم * ز كژى روان سوى داد آوريم

مرا گفت كاين نامهء شهريار * گرت گفته آيد بشاهان سپار

بدين نامه من دست بردم فراز * بنام شهنشاه گردن فراز

[ اندر ] ستايش سلطان محمود

[ اندر ] ستايش سلطان محمود

جهان آفرين تا جهان آفريد * چنو مر زبانى نيامد پديد

چو خورشيد بر چرخ بنمود تاج * زمين شد بكردار تابنده عاج

چه گويم كه خورشيد تابان كه بود * كزو در جهان روشنايى فزود

ابو القاسم آن شاه پيروز بخت * نهاد از بر تاج خورشيد تخت

ز خاور بياراست تا باختر * پديد آمد از فرّ او كان زر

مرا اختر خفته بيدار گشت * بمغز اندر انديشه بسيار گشت

بدانستم آمد زمان سخن * كنون نو شود روزگار كهن

بر انديشهء شهريار زمين * بخفتم شبى لب پر از آفرين

[ دل من چو نور اندر آن تيره شب * نخفته گشاده دل و بسته لب ]

چنان ديد روشن روانم بخواب * كه رخشنده شمعى بر آمد ز آب

همه روى گيتى شب لاژورد * از آن شمع گشتى چو ياقوت زرد

در و دشت برسان ديبا شدى * يكى تخت پيروزه پيدا شدى

نشسته برو شهريارى چو ماه * يكى تاج بر سر بجاى كلاه

رده بر كشيده سپاهش دو ميل * بدست چپش هفتصد ژنده پيل

يكى پاك دستور پيشش بپاى * بداد و بدين شاه را رهنماى

مرا خيره گشتى سر از فرّ شاه * و زان ژنده پيلان و چندان سپاه

چو آن چهرهء خسروى ديدمى * از ان نامداران بپرسيدمى

كه اين چرخ و ما هست يا تاج و گاه * ستارست پيش اندرش يا سپاه

يكى گفت كاين شاه روم است و هند * ز قنّوج تا پيش درياى سند

بايران و توران ورا بنده‌اند * براى و بفرمان او زنده‌اند

بياراست روى زمين را بداد * بپر دخت از ان تاج بر سر نهاد

جهاندار محمود شاه بزرگ * بآبشخور آرد همى ميش و گرگ

ز كشمير تا پيش درياى چين * برو شهرياران كنند آفرين

چو كودك لب از شير مادر بشست * ز گهواره محمود گويد نخست

[ نپيچد كسى سر ز فرمان اوى * نيارد گذشتن ز پيمان اوى ]