شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٩٩

[ آمدن كاوس و خسرو نزديك هوم ]

چنين گفت با هوم كاوس شاه * به يزدان سپاس و بدويم پناه

كه ديدم رخ مرد يزدان پرست * توانا و با دانش و زور دست

چنين داد پاسخ پرستنده هوم * به آباد بادا بداد تو بوم

بدين شاه نوروز فرخنده باد * دل بدسگالان او كنده باد

پرستنده بودم بدين كوهسار * كه بگذشت بر گنگ دژ شهريار

همى خواستم تا جهان آفرين * به دو دارد آباد روى زمين

چو باز آمد او شاد و خندان شدم * نيايش كنان پيش يزدان شدم

سروش خجسته شبى ناگهان * بكرد آشكارا به من بر نهان

ازين غار بىبن بر آمد خروش * شنيدم نهادم بآواز گوش

كسى زار بگريست بر تخت عاج * چه بر كشور و لشكر و تيغ و تاج

ز تيغ آمدم سوى آن غار تنگ * كمندى كه زنّار بودم بچنگ

بديدم سرو گوش افراسياب * درو ساخته جاى آرام و خواب

ببند كمندش ببستم چو سنگ * كشيدمش بيچاره زان جاى تنگ

به خواهش به دو سست كردم كمند * چو آمد بر آب بگشاد بند

به آب اندرست اين زمان ناپديد * پى او ز گيتى ببايد بريد

ورا گر ببر باز گيرد سپهر * بجنبد بگرسيوزش خون و مهر

چو فرمان دهد شهريار بلند * برادرش را پاى كرده ببند

بيارند بر كتف او خام گاو * بدوزند تا گم كند زور و تاو

چو آواز او يابد افراسياب * همانا بر آيد ز درياى آب

بفرمود تا روزبانان در * برفتند با تيغ و گيلى سپر

ببردند گرسيوز شوم را * كه آشوب ازو بد برو و بوم را

بدژخيم فرمود تا بركشيد * ز رخ پردهء شرم را بردريد

همى دوخت بر كتف او خام گاو * چنين تا نماندش بتن هيچ تاو

برو پوست بدريد و زنهار خواست * جهان آفرين را همى يار خواست

چو بشنيد آوازش افراسياب * پر از درد گريان بر آمد ز آب

به دريا همى كرد پاى آشناه * بيامد بجايى كه بد پايگاه

ز خشكى چو بانگ برادر شنيد * بر و بتّر آمد ز مرگ آنچ ديد

چو گرسيوز او را بديد اندر آب * دو ديده پر از خون و دل پر شتاب

فغان كرد كاى شهريار جهان * سر نامداران و تاج مهان

كجات آن همه رسم و آيين و گاه * كجات آن سر تاج و چندان سپاه

كجات آن همه دانش و زور دست * كجات آن بزرگان خسرو پرست

كجات آن برزم اندرون فرّ و نام * كجات آن ببزم اندرون كام و جام

كه اكنون به دريا نياز آمدت * چنين اختر ديرساز آمدت

چو بشنيد بگريست افراسياب * همى ريخت خونين سرشك اندر آب

چنين داد پاسخ كه گرد جهان * بگشتم همى آشكار و نهان

كزين بخشش بد مگر بگذرم * ز بد بتّر آمد كنون بر سرم

مرا زندگانى كنون خوار گشت * روانم پر از درد و تيمار گشت