شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٩٧

[ گريختن افراسياب از دست هوم ]

نديد از برش جاى پرواز باز * نه زيرش پى شير و آن گراز

خورش برد و ز بيم جان جاى ساخت * بغار اندرون جاى بالاى ساخت

ز هر شهر دور و بنزديك آب * كه خوانى ورا هنگ افراسياب

همى بود چندى بهنگ اندرون * ز كرده پشيمان و دل پر ز خون

چو خونريز گردد سر سر فراز * بتخت كيان بر نماند دراز

يكى مرد نيك اندر آن روزگار * ز تخم فريدون آموزگار

پرستار با فرّ و برز كيان * بهر كار با شاه بسته ميان

پرستشگهش كوه بودى همه * ز شادى شده دور و دور از رمه

كجا نام اين نامور هوم بود * پرستنده دور از بر و بوم بود

يكى كاخ بود اندر ان برز كوه * به دو سخت نزديك و دور از گروه

پرستشگهى كرده پشمينه پوش * ز كافش يكى ناله آمد به گوش

كه شاها سرا نامور مهترا * بزرگان و بر داوران داورا

همه ترك و چين زير فرمان تو * رسيده بهر جاى پيمان تو

يكى غار دارى ببهره بچنگ * كجات آن سر تاج و مردان جنگ

كجات آن همه زور و مردانگى * دليرى و نيروى و فرزانگى

كجات آن بزرگى و تخت و كلاه * كجات آن بر و بوم و چندان سپاه

كه اكنون بدين تنگ غار اندرى * گريزان بسنگين حصار اندرى

بتركى چو اين ناله بشنيد هوم * پرستش رها كرد و بگذاشت بوم

چنين گفت كين ناله هنگام خواب * نباشد مگر آن افراسياب

چو انديشه شد بر دلش بر درست * در غار تاريك چندى بجست

ز كوه اندر آمد بهنگام خواب * بديد آن در هنگ افراسياب

بيامد بكردار شير ژيان * ز پشمينه بگشاد گردى ميان

كمندى كه بر جاى زنار داشت * كجا در پناه جهاندار داشت

بهنگ اندرون شد گرفت آن بدست * چو نزديك شد بازوى او ببست

همى رفت و او را پس اندر كشان * همى تاخت با رنج چون بيهشان

شگفت ار بمانى بدين در رواست * هر آن كس كه او بر جهان پادشاست

جز از نيك نامى نبايد گزيد * ببايد چميد و ببايد چريد

ز گيتى يكى غار بگزيد راست * چه دانست كان غار هنگ بلاست

[ گريختن افراسياب از دست هوم ]

[ گريختن افراسياب از دست هوم ]

چو آن شاه را هوم بازو ببست * همى بردش از جايگاه نشست

به دو گفت كاى مرد با هوش و باك * پرستار دارنده يزدان پاك

چه خواهى ز من من كيم در جهان * نشسته بدين غار با آن دهان

به دو گفت هوم اين نه آرام تست * جهانى سراسر پر از نام تست

ز شاهان گيتى برادر كه كشت * كه شد نيز با پاك يزدان درشت

چو اغريرث و نوذر نامدار * سياوش كه بد در جهان يادگار

تو خون سر بىگناهان مريز * نه اندر بن غار بىبن گريز

به دو گفت كاندر جهان بىگناه * كرا دانى اى مرد با دستگاه

چنين راند بر سر سپهر بلند * كه آيد ز من درد و رنج و گزند