شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٩٦

[ گرفتار شدن افراسياب بر دست هوم از نژاد فريدون ]

به دو گفت روز نو و ماه نو * چو گفتارهاى نو و شاه نو

نه كس چون تو اندر جهان شاه ديد * نه اين داستان گوش هر كس شنيد

كنون تا بدين اخترى نو كنيم * به مردى همه ياد خسرو كنيم

بياراست آن گلشن زرنگار * مى آورد ياقوت لب ميگسار

بيك هفته ز ايوان كاوس كى * همى موج برخاست از جام مى

بهشتم در گنج بگشاد شاه * همى ساخت آن رنج را پايگاه

بزرگان كه بودند با او بهم * برزم و ببزم و بشادى و غم

باندازه‌شان خلعت آراستند * ز گنج آنچ پر مايه‌تر خواستند

برفتند هر كس سوى كشورى * سر افراز با نامور لشكرى

بپردخت زان پس به كار سپاه * درم داد يك ساله از گنج شاه

و ز آن پس نشستند بىانجمن * نيا و جهانجوى با راى زن

چنين گفت خسرو بكاوس شاه * جز از كردگار از كه جوييم راه

بيابان و يك ساله دريا و كوه * برفتيم با داغ دل يك گروه

بهامون و كوه و بدرياى آب * نشانى نديديم ز افراسياب

گرو يك زمان اندر آيد بگنگ * سپاه آرد از هر سويى بىدرنگ

همه رنج و سختى بپيش اندرست * اگر چندمان دادگر ياورست

نيا چون شنيد از نبيره سخن * يكى پند پيرانه افگند بن

به دو گفت ما همچنين بر دو اسب * بتازيم تا خان آذرگشسب

سر و تن بشوييم با پا و دست * چنانچون بود مرد يزدان پرست

ابا باژ با كردگار جهان * به دو بر كنيم آفرين نهان

بباشيم بر پيش آتش بپاى * مگر پاك يزدان بود رهنماى

بجايى كه او دارد آرامگاه * نمايد نمايندهء داد راه

برين باژ گشتند هر دو يكى * نگرديد يك تن ز راه اندكى

نشستند با باژ هر دو بر اسب * دوان تا سوى خان آذرگشسب

پر از بيم دل يك بيك پر اميد * برفتند با جامه‌هاى سپيد

چو آتش بديدند گريان شدند * چو بر آتش تيز بريان شدند

بدان جايگه زار و گريان دو شاه * ببودند با درد و فرياد خواه

جهان آفرين را همى خواندند * بدان موبدان گوهر افشاندند

چو خسرو به آب مژه رخ بشست * برافشاند دينار بر زند و اُست

بيك هفته بر پيش يزدان بدند * مپندار كآتش پرستان بدند

كه آتش بدان گاه محراب بود * پرستنده را ديده پر آب بود

اگر چند انديشه گردد دراز * هم از پاك يزدان نه اى بىنياز

بيك ماه در آذرابادگان * ببودند شاهان و آزادگان

[ گرفتار شدن افراسياب بر دست هوم از نژاد فريدون ]

[ گرفتار شدن افراسياب بر دست هوم از نژاد فريدون ]

از آن پس چنان بود كه افراسياب * همى بود هر جاى بىخورد و خواب

نه ايمن بجان و نه تن سودمند * هراسان هميشه ز بيم گزند

همى از جهان جايگاهى بجست * كه باشد بجان ايمن و تن درست

بنزديك بردع يكى غار بود * سر كوه غار از جهان نابسود