شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٩٥

[ باز آمدن كىخسرو به نزد نيا ]

بجيحون گذر كرد بر سوى بلخ * چشيده ز گيتى بسى شور و تلخ

ببلخ اندرون بود يك ماه شاه * سر ماه بر بلخ بگزيد راه

بهر شهر در نامور مهترى * بماندى سر افراز با لشكرى

ببستند آذين ببى راه و راه * بجايى كه بگذشت شاه و سپاه

همه بوم كشور بياراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

درم ريختند از بر و زعفران * چه دينار و مشك از كران تا كران

به شهر اندرون هرك درويش بود * و گر سازش از كوشش خويش بود

درم داد مر هر يكى را ز گنج * پراگنده شد بدره پنجاه و پنج

سر هفته را كرد آهنگ رى * سوى پارس نزديك كاوس كى

دو هفته برى نيز بخشيد و خورد * سيم هفته آهنگ بغداد كرد

هيونان فرستاد چندى زرى * بنزديك كاوس فرخنده پى

دل پير زان آگهى تازه شد * تو گفتى كه بر ديگر اندازه شد

بايوانها تخت زرين نهاد * به خانه در آرايش چين نهاد

ببستند آذين به شهر و به راه * همه برزن و كوى و بازارگاه

پذيره شدندش همه مهتران * بزرگان هر شهر و كنداوران

همه راه و بىراه گنبد زده * جهان شد چو ديبا بزر آزده

همه مشك با گوهر آميختند * ز گنبد بسرها فرو ريختند

چو بيرون شد از شهر كاوس كى * ابا نامداران فرخنده پى

سوى طالقان آمد و مرو رود * جهان بود پر بانگ و آواى رود

و ز آن پس به راه نيشاپور شاه * بديدند مر يكديگر را به راه

نيا را چو ديد از كران شاه نو * بر انگيخت آن بارهء تند رو

بروبر نيا برگرفت آفرين * ستايش سزاى جهان آفرين

همى گفت بىتو مبادا جهان * نه تخت بزرگى نه تاج مهان

كه خورشيد چون تو نديدست شاه * نه جوشن نه اسب و نه تخت و كلاه

ز جمشيد تا بآفريدون رسيد * سپهر و زمين چون تو شاهى نديد

نه زين سان كسى رنج برد از مهان * نه ديد آشكارا نهان جهان

كه روشن جهان بر تو فرخنده باد * دل و جان بد خواه تو كنده باد

سياوش گرش روز باز آمدى * بفر تو او را نياز آمدى

به دو گفت شاه اين ز بخت تو بود * برومند شاخ درخت تو بود

زبرجد بياورد و ياقوت و زر * همى ريخت بر تارك شاه بر

بدين گونه تا تخت گوهر نگار * بشد پايها ناپديد از نثار

بفرمود پس انجمن را بخوان * بايوان ديگر بياراى خوان

نشستند در گلشن زرنگار * بزرگان پر مايه با شهريار

همى گفت شاه آن شگفتى كه ديد * به دريا در نامداران شنيد

ز دريا و از دژ گنگ ياد كرد * لب نامداران پر از باد كرد

از آن خرمى دشت و آن شهر و راغ * شمرها و پاليزها چون چراغ

به دو ماند كاوس كى در شگفت * ز كردارش اندازها برگرفت