شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٩٤

[ بازگشتن كىخسرو از توران به ايران زمين ]

ز تركان هر آن كس كه بد سر فراز * شدند از نوازش همه بىنياز

برخشنده روز و بهنگام خواب * همى آگهى جست ز افراسياب

از يشان كسى زو نشانى نداد * نكردند ازو در جهان نيز ياد

جهاندار يك شب سر و تن بشست * بشد دور با دفتر زند و اُست

همه شب بپيش جهان آفرين * همى بود گريان و سر بر زمين

همى گفت كين بندهء ناتوان * هميشه پر از درد دارد روان

همه كوه و رود و بيابان و آب * نبيند نشانى ز افراسياب

همى گفت كاى داور دادگر * تو دادى مرا نازش و زور و فر

كه او راه تو دادگر نسپرد * كسى را ز گيتى بكس نشمرد

تو دانى كه او نيست بر داد و راه * بسى ريخت خون سر بىگناه

مگر باشدم داد گر يك خداى * بنزديك آن بد كنش رهنماى

تو دانى كه من خود سراينده‌ام * پرستندهء آفريننده‌ام

بگيتى از و نام و آواز نيست * ز من راز باشد ز تو راز نيست

اگر زو تو خشنودى اى دادگر * مرا باز گردان ز پيكار سر

بكش در دل اين آتش كين من * بآيين خويش آور آيين من

ز جاى نيايش بيامد بتخت * جوان سر افراز و پيروز بخت

همى بود يك سال در حصن گنگ * بر آسود از جنبش و ساز جنگ

[ بازگشتن كىخسرو از توران به ايران زمين ]

[ بازگشتن كىخسرو از توران به ايران زمين ]

چو بودن بگنگ اندرون شد دراز * بديدار كاوسش آمد نياز

بگستهم نوذر سپرد آن زمين * ز قچغار تا پيش درياى چين

بىاندازه لشكر بگستهم داد * به دو گفت بيدار دل باش و شاد

بچين و بمكران زمين دست ياز * بهر سو فرستاده و نامه ساز

همى جوى ز افراسياب آگهى * مگر زو شود روى گيتى تهى

و زان جايگه خواسته هرچ بود * ز دينار و ز گوهر نابسود

ز مشك و پرستار و زرين ستام * همان جامه و اسب و تخت و غلام

ز گستردنيها و آلات چين * ز چيزى كه خيزد ز مكران زمين

ز گاوان گردونكشان چل هزار * همى راند پيش اندرون شهريار

همى گفت هرگز كسى پيش ازين * نديد و نبد خواسته بيش ازين

سپه بود چندانك بر كوه و دشت * همى ده شب و روز لشكر گذشت

چو دمدار بر داشتى پيش رو * به منزل رسيدى همى نو بنو

بيامد بران هم نشان تا بچاج * بياويخت تاج از بر تخت عاج

بسغد اندرون بود يك هفته شاه * همه سغد شد شاه را نيك خواه

و ز آنجا به شهر بخارا رسيد * ز لشكر هوا را همى كس نديد

بخورد و بياسود و يك هفته بود * دوم هفته با جامهء نابسود

بيامد خروشان بآتشكده * غمى بود زان اژدهاى شده

كه تور فريدون بر آورده بود * به دو اندرون كاخها كرده بود

بگسترد بر موبدان سيم و زر * بر آتش پراگند چندى گهر

و ز آن جايگه سر برفتن نهاد * همى رفت با كام دل شاه شاد