شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٩٣

[ بازگشتن خسرو از گنگ دژ به سوى سياوشگرد ]

چو آگاه شد اشكش آمد به راه * ابا لشكرى ساخته پيش شاه

پياده شد از اسب و روى زمين * ببوسيد و بر شاه كرد آفرين

همه تيز و مكران بياراستند * ز هر جاى رامشگران خواستند

همه راه و بىراه آواى رود * تو گفتى هوا تار شد رود پود

به ديوار ديبا برآويختند * درم با شكر زير پى ريختند

بمكران هر آن كس كه بد مهترى * و گر نامدارى و كنداورى

برفتند با هديه و با نثار * بنزديك پيروزگر شهريار

و ز آن مرز چندانك بد خواسته * فراز آوريد اشكش آراسته

ز اشكش پذيرفت شاه آنچ ديد * و ز آن نامداران يكى برگزيد

ورا كرد مهتر بمكران زمين * بسى خلعتش داد و كرد آفرين

چو آمد ز مكران و توران بچين * خود و سر فرازان ايران زمين

پذيره شدش رستم زال سام * سپاهى گشاده دل و شادكام

چو از دو كىخسرو آمد پديد * سوار سر افراز چترش كشيد

پياده شد از باره بردش نماز * گرفتش ببر شاه گردن فراز

بگفت آن شگفتى كه ديد اندر آب * ز گم بودن جادو افراسياب

بچين نيز مهمان رستم بماند * بيك هفته از چين بما چين براند

همى رفت سوى سياوش گرد * به ماه سفندارمذ روز ارد

چو آمد بدان شارستان پدر * دو رخساره پر آب و خسته جگر

بجايى كه گرسيوز بد نشان * گروى بنفرين مردم كشان

سر شاه ايران بريدند خوار * بيامد بدان جايگه شهريار

همى ريخت بر سر ازان تيره خاك * همى كرد روى و بر خويش چاك

بماليد رستم بران خاك روى * بنفريد بر جان ناكس گروى

همى گفت كىخسرو اى شهريار * مرا ماندى در جهان يادگار

نماندم ز كين تو مانند چيز * برنج اندرم تا جهانست نيز

بپرداختم تخت افراسياب * ازين پس نه آرام جويم نه خواب

بر اميد آن كش بچنگ آورم * جهان پيش او تار و تنگ آورم

ازان پس بدان گنج بنهاد سر * كه مادر به دو ياد كرد از پدر

در گنج بگشاد و روزى بداد * دو هفته دران شارستان بود شاد

برستم دو صد بدره دينار داد * همان گيو را چيز بسيار داد

چو بشنيد گستهم نوذر كه شاه * بدان شارستان پدر كرد راه

پذيره شدش با سپاهى گران * ز ايران بزرگان و كنداوران

چو از دور ديد افسر و تاج شاه * پياده فراوان بپيمود راه

همه يك سره خواندند آفرين * بران دادگر شهريار زمين

بگستهم فرمود تا بر نشست * همه راه شادان و دستش بدست

كشيدند زان روى ببهشت گنگ * سپه را بنزديك شاه آب و رنگ

وفا چون درختى بود ميوه دار * همى هر زمانى نو آيد ببار

نياسود يك تن ز خورد و شكار * همان يك سواره همان شهريار