شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٩٢

[ بازگشتن خسرو از گنگ دژ به سوى سياوشگرد ]

برفتن همى شاه را دل نداد * همى بود در گنگ پيروز و شاد

همه پهلوانان ايران سپاه * برفتند يك سر بنزديك شاه

كه گر شاه را دل نجنبد ز جاى * سوى شهر ايران نيايدش راى

همانا بد انديش افراسياب * گذشتست زان سو بدرياى آب

چنان پير بر گاه كاوس شاه * نه اورنگ و فرّ و نه گنج و سپاه

گر او سوى ايران شود پر ز كين * كه باشد نگهبان ايران زمين

گر او باز با بخت و افسر شود * همه رنج ما پاك بىبر شود

ازان پس بايرانيان شاه گفت * كه اين پند با سودمنديست جفت

ازان شارستان پس مهان را بخواند * و ز آن رنج بردن فراوان براند

از يشان كسى را كه شايسته تر * گرامى تر از شهر و بايسته تر

تنش را بخلعت بياراستند * ز دژ بارهء مرزبان خواستند

چنين گفت كايدر بشادى بمان * ز دل بر كن انديشهء بد گمان

ببخشيد چندانكه بد خواسته * ز اسبان و ز گنج آراسته

همه شهر زيشان توانگر شدند * چه با ياره و تخت و افسر شدند

[ بازگشتن خسرو از گنگ دژ به سوى سياوشگرد ]

[ بازگشتن خسرو از گنگ دژ به سوى سياوشگرد ]

بدانگه كه بيدار گردد خروس * ز درگاه برخاست آواى كوس

سپاهى شتابنده و راه جوى * بسوى بيابان نهادند روى

همه نامداران هر كشورى * برفتند هر جا كه بد مهترى

خورشها ببردند نزديك شاه * كه بود از در شهريار و سپاه

براهى كه لشكر همى برگذشت * در و دشت يك سر چو بازار گشت

بكوه و بيابان و جاى نشست * كسى را نبد كسى كه بگشاد دست

بزرگان ابا هديه و با نثار * پذيره شدندى بر شهريار

چو خلعت فراز آمديشان ز گنج * نهشتى كه با او برفتى برنج

پذيره شدش گيو با لشكرى * و ز آن شهر هر كس كه بد مهترى

چو ديد آن سرو فرّهء سر فراز * پياده شد و برد پيشش نماز

جهاندار بسيار بنواختشان * برسم كيان جايگه ساختشان

چو خسرو بنزديك كشتى رسيد * فرود آمد و بادبان بركشيد

دو هفته بران روى دريا بماند * ز گفتار با گيو چندى براند

چنين گفت هر كو نديدست گنگ * نبايد كه خواهد بگيتى درنگ

بفرمود تا كار بر ساختند * دو زورق به آب اندر انداختند

شناساى كشتى هر آن كس كه بود * كه بر ژرف دريا دليرى نمود

بفرمود تا بادبان بركشيد * بدرياى بىمايه اندر كشيد

همان راه دريا بيك ساله راه * چنان تيز شد باد در هفت ماه

كه آن شاه و لشكر بدين سو گذشت * كه از باد كژ آستى تر نگشت

سپهدار لشكر به خشكى كشيد * ببستند كشتى و هامون بديد

خورش كرد و پوشش هم آنجا يله * بملاح و آن كس كه كردى خله

بفرمود دينار و خلعت ز گنج * ز گيتى كسى را كه بردند رنج

و ز آن آب راه بيابان گرفت * جهانى ازو مانده اندر شگفت