شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٩١

[ رسيدن كىخسرو به گنگ دژ ]

فرستاد نزديك شاهان پيام * كه هر كس كه او جويد آرام و كام

بيايند خرم بدين بارگاه * برفتند يك سر بفرمان شاه

يكى سر نپيچيد زان مهتران * بدرگاه رفتند چون كهتران

چو ديدار بد شاه بنواختشان * بخورشيد گردن برافراختشان

پس از گنگ دژ باز خواست آگهى * ز افراسياب و ز تخت مهى

چنين گفت گوينده‌اى زان گروه * كه ايدر نه آبست پيشت نه كوه

اگر بشمرى سر بسر نيك و بد * فزون نيست تا گنگ فرسنگ صد

كنون تا بر آمد ز درياى آب * بگنگست با مردم افراسياب

از آن آگهى شاد شد شهريار * شد آن رنجها بر دلش نيز خوار

در ان مرزها خلعت آراستند * پس اسب جهان ديدگان خواستند

بفرمود تا بازگشتند شاه * سوى گنگ دژ رفت با آن سپاه

بران سو كه پور سياوش براند * ز بيداد مردم فراوان نماند

[ رسيدن كىخسرو به گنگ دژ ]

[ رسيدن كىخسرو به گنگ دژ ]

سپه را بياراست و روزى بداد * ز يزدان نيكى دهش كرد ياد

همى گفت هر كس كه جويد بدى * بپيچيد ز باد افره ايزدى

نبايد كه باشيد يك تن به شهر * گر از رنج يابد پى مور بهر

جهانجوى چون گنگ دژ را بديد * شد از آب ديده رخش ناپديد

پياده شد از اسب و رخ بر زمين * همى كرد بر كردگار آفرين

همى گفت كاى داور داد و پاك * يكى بنده‌ام دل پر از ترس و باك

كه اين بارهء شارستان پدر * بديدم بر آورده از ماه سر

سياوش كه از فرّ يزدان پاك * چنين باره‌اى بركشيد از مغاك

ستمگر بد آن كو ببد آخت دست * دل هر كس از كشتن او بخست

بران باره بگريست يك سر سپاه * ز خون سياوش كه بد بىگناه

بدست بد انديش بر كشته شد * چنين تخم كين در جهان كشته شد

پس آگاهى آمد بافراسياب * كه شاه جهاندار بگذاشت آب

شنيده همى داشت اندر نهفت * بيامد شب تيره با كس نگفت

جهان ديدگان را هم آنجا بماند * دلى پر ز تيمار تنها براند

چو كىخسرو آمد بگنگ اندرون * سرى پر ز تيمار دل پر ز خون

بديد آن دلافروز باغ بهشت * شمرهاى او چون چراغ بهشت

بهر گوشه‌اى چشمه و گلستان * زمين سنبل و شاخ بلبلستان

همى گفت هر كس كه اينت نهاد * هم ايدر بباشيم تا مرگ شاد

و ز آن پس بفرمود بيدار شاه * طلب كردن شاه توران سپاه

بجستند بر دشت و باغ و سراى * گرفتند بر هر سوى رهنماى

همى رفت جوينده چون بيهشان * مگر زو بيابند جايى نشان

چو بر جستنش تيز بشتافتند * فراوان ز كسهاى او يافتند

بكشتند بسيار كس بىگناه * نشانى نيامد ز بيداد شاه

همى بود در گنگ دژ شهريار * يكى سال با رامش و ميگسار

جهان چون بهشتى دلاويز بود * پر از گلشن و باغ و پاليز بود