شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٩٠

[ در گذشتن كىخسرو از آب زره ]

خورشهاى مردم ببردند پيش * بگردون به زير اندرون گاوميش

بدشت اندرون سبزه و جاى خواب * هوا پر ز ابر و زمين پر ز آب

[ در گذشتن كىخسرو از آب زره ]

[ در گذشتن كىخسرو از آب زره ]

چو آمد بنزديك آب زره * گشادند گردان ميان از گره

همه چاره سازان دريا به راه * ز چين و ز مكران همى برد شاه

به خشكى بكرد آنچ بايست كرد * چو كشتى به آب اندر افگند مرد

بفرمود تا توشه برداشتند * بيك ساله ره راه بگذاشتند

جهاندار نيك اختر و راه جوى * برفت از لب آب با آب روى

بران بندگى بر نيايش گرفت * جهان آفرين را ستايش گرفت

همى خواست از كردگار بلند * كز آبش به خشكى برد بىگزند

همان ساز جنگ و سپاه و را * بزرگان ايران و گاه ورا

همى گفت كاى كردگار جهان * شناسندهء آشكار و نهان

نگهدار خشكى و دريا توى * خداى ثرى و ثريا توى

نگه دار جان و سپاه مرا * همان تخت و گنج و كلاه مرا

پر آشوب دريا ازان گونه بود * كزو كس نرستى بدان بر شخود

بشش ماه كشتى برفتى به آب * كزو ساختى هر كسى جاى خواب

بهفتم كه نيمى گذشتى ز سال * شدى كژّ و بىراه باد شمال

سر بادبان تيز برگاشتى * چو برق درخشنده بگماشتى

براهى كشيديش موج مدد * كه ملاح خواندش فم الاسد

چنان خواست يزدان كه باد هوا * نشد كژّ با اختر پادشا

شگفت اندر آن آب مانده سپاه * نمودى بانگشت هر يك بشاه

باب اندرون شير ديدند و گاو * همى داشتى گاو با شير تاو

همان مردم و مويها چون كمند * همه تن پر از پشم چون گوسفند

گروهى سران چون سر گاوميش * دو دست از پس مردم و پاى پيش

يكى سر چو ماهى و تن چون نهنگ * يكى پاى چون گور و تن چون پلنگ

نمودى همى اين بدان آن بدين * بدادار بر خواندند آفرين

ببخشايش كردگار سپهر * هوا شد خوش و باد ننمود چهر

گذشتند بر آب بر هفت ماه * كه بادى نكرد اندريشان نگاه

چو خسرو ز دريا به خشكى رسيد * نگه كرد هامون جهان را بديد

بيامد بپيش جهان آفرين * بماليد بر خاك رخ بر زمين

بر آورد كشتى و زورق ز آب * شتاب آمدش بود جاى شتاب

بيابانش پيش آمد و ريگ و دشت * تن آسان بريگ روان برگذشت

همه شهرها ديد برسان چين * زبانها بكردار مكران زمين

بدان شهرها در بياسود شاه * خورش خواست چندى ز بهر سپاه

سپرد آن زمين گيو را شهريار * به دو گفت بر خوردى از روزگار

درشتى مكن با گنهكار نيز * كه بىرنج شد مردم از گنج و چيز

ازين پس ندارم كسى را بكس * پرستش كنم پيش فريادرس

ز لشكر يكى نامور برگزيد * كه گفتار هر كس بداند شنيد