شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٩

[ خواب ديدن سام از چگونگى كار پسر ]

يكى پيش سام آمدى زان دو مرد * زبان برگشادى بگفتار سرد

كه اى مرد بىباك ناپاك راى * دل و ديده شسته ز شرم خداى

ترا دايه گر مرغ شايد همى * پس اين پهلوانى چه بايد همى

گر آهوست بر مرد موى سپيد * ترا ريش و سر گشت چون خنگ بيد

پس از آفريننده بيزار شو * كه در تنت هر روز رنگيست نو

پسر گر بنزديك تو بود خوار * كنون هست پروردهء كردگار

كزو مهربانتر ورا دايه نيست * ترا خود به مهر اندرون مايه نيست

بخواب اندرون بر خروشيد سام * چو شير ژيان كاندر آيد بدام

چو بيدار شد بخردانرا بخواند * سران سپه را همه بر نشاند

بيامد دمان سوى آن كوهسار * كه افگندگان را كند خواستار

سر اندر ثريّا يكى كوه ديد * كه گفتى ستاره بخواهد كشيد

نشيمى ازو بر كشيده بلند * كه نايد ز كيوان برو بر گزند

فرو برده از شيز و صندل عمود * يك اندر دگر ساخته چوب عود

[ بدان سنگ خارا نگه كرد سام * بدان هيبت مرغ و هول كنام ]

[ يكى كاخ بد تارك اندر سماك * نه از دست رنج و نه از آب و خاك ]

ره بر شدن جست و كى بود راه * دد و دام را بر چنان جايگاه

ابر آفريننده كرد آفرين * بماليد رخسارگان بر زمين

همى گفت كاى برتر از جايگاه * ز روشن روان و ز خورشيد و ماه

[ گرين كودك از پاك پشت منست * نه از تخم بد گوهر آهرمنست ]

ازين بر شدن بنده را دست گير * مرين پر گنه را تو اندر پذير

چنين گفت سيمرغ با پور سام * كه اى ديده رنج نشيم و كنام

پدر سام يل پهلوان جهان * سر افرازتر كس ميان مهان

بدين كوه فرزند جوى آمدست * ترا نزد او آب روى آمدست

روا باشد اكنون كه بر دارمت * بىآزار نزديك او آرمت

[ بسيمرغ بنگر كه دستان چه گفت * كه سير آمدستى همانا ز جفت ]

[ نشيم تو رخشنده گاه منست * دو پرّ تو فرّ كلاه منست ]

[ چنين داد پاسخ كه گر تاج و گاه * ببينى و رسم كيانى كلاه ]

[ مگر كاين نشيمت نيايد به كار * يكى آزمايش كن از روزگار ]

ابا خويشتن بر يكى پرّ من * خجسته بود سايهء فرّ من

گرت هيچ سختى به روى آورند * ور از نيك و بد گفت و گوى آورند

بر آتش بر افگند يكى پرّ من * ببينى هم اندر زمان فرّ من

كه در زير پرّت بپرورده‌ام * ابا بچّگانت بر آورده‌ام

[ همان گه بيايم چو ابر سياه * بىآزارت آرم بدين جايگاه ]

[ فرامش مكن مهر دايه ز دل * كه در دل مرا مهر تو دلگسل ]

دلش كرد پدرام و بر داشتش * گرازان بابر اندر افراشتش

ز پروازش آورد نزد پدر * رسيده به زير برش موى سر

تنش پيلوار و برخ چون بهار * پدر چون بديدش بناليد زار