شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٨٩

[ رزم كىخسرو با شاه مكران و كشته شدن شاه مكران ]

دو لشكر بران گونه صف بر كشيد * كه از گرد شد آسمان ناپديد

سپاه اندر آمد دو رويه چو كوه * رده بر كشيدند هر دو گروه

بقلب اندر آمد سپهدار طوس * جهان شد پر از نالهء بوق و كوس

بپيش اندرون كاويانى درفش * پس پشت گردان زرّينه كفش

هوا پر ز پيكان شد و پرّ و تير * جهان شد بكردار درياى قير

بقلب اندرون شاه مكران بخست * و ز آن خستگى جان او هم برست

يكى گفت شاها سرش را بريم * به دو گفت شاه اندرو ننگريم

سر شهرياران نبرّد ز تن * مگر نيز از تخمهء اهرمن

برهنه نبايد كه گردد تنش * بران هم نشان خسته در جوشنش

يكى دخمه سازيد مشك و گلاب * چنانچون بود شاه را جاى خواب

بپوشيد رويش بديباى چين * كه مرگ بزرگان بود همچنين

و زان انجمن كشته شد ده هزار * سواران و گردان خنجرگزار

هزار و صد و چل گرفتار شد * سر زندگان پر ز تيمار شد

ببردند پيلان و آن خواسته * سرا پرده و گاه آراسته

بزرگان ايران توانگر شدند * بسى نيز با تخت و افسر شدند

ازان پس دليران پرخاش جوى * بتاراج مكران نهادند روى

خروش زنان خاست از دشت و شهر * چشيدند زان رنج بسيار بهر

بدرهاى شهر آتش اندر زدند * همى آسمان بر زمين بر زدند

بخستند زيشان فراوان بتير * زن و كودك خرد كردند اسير

چو كم شد ازان انجمن خشم شاه * بفرمود تا باز گردد سپاه

بفرمود تا اشكش تيز هوش * بيارامد از غارت و جنگ و جوش

كسى را نماند كه زشتى كند * و گر با نژندى درشتى كند

ازان شهر هر كس كه بد پارسا * بپوزش بيامد بر پادشا

كه ما بىگناهيم و بيچاره‌ايم * هميشه برنج ستمكاره‌ايم

گر ايدونك بيند سر بىگناه * ببخشد سزاوار باشد ز شاه

از يشان چو بشنيد فرخنده شاه * بفرمود تا بانگ زد بر سپاه

خروشى برآمد ز پرده سراى * كه اى پهلوانان فرخنده راى

ازين پس گر آيد ز جايى خروش * ز بيدادى و غارت و جنگ و جوش

ستمكارگان را كنم به دو نيم * كسى كو ندارد ز دادار بيم

جهاندار سالى بمكران بماند * ز هر جاى كشتى گران را بخواند

چو آمد بهار و زمين گشت سبز * همه كوه پر لاله و دشت سبز

چراگاه اسبان و جاى شكار * بياراست باغ از گل و ميوه دار

باشكش بفرمود تا با سپاه * بمكران بباشد يكى چند گاه

نجويد جز از خوبى و راستى * نيارد به كار اندرون كاستى

و زان شهر راه بيابان گرفت * همه رنجها بر دل آسان گرفت

چنان شد بفرمان يزدان پاك * كه اندر بيابان نديدند خاك

هوا پر ز ابر و زمين پر ز خويد * جهانى پر از لاله و شنبليد