شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٨٨

[ رزم كىخسرو با شاه مكران و كشته شدن شاه مكران ]

چو با شاه فغفور گستاخ شد * بپيش اندر آمد سوى كاخ شد

به دو گفت ما شاه را كهتريم * اگر كهترى را خود اندر خوريم

جهانى ببخت تو آباد گشت * دل دوستداران تو شاد گشت

گر ايوان ما در خور شاه نيست * گمانم كه هم بتّر از راه نيست

بكاخ اندر آمد سر افراز شاه * نشست از بر نامور پيشگاه

ز دينار چينى ز بهر نثار * بياورد فغفور چين صد هزار

همى بود بر پيش او بر بپاى * ابا مرزبانان فرخنده راى

بچين اندرون بود خسرو سه ماه * ابا نامداران ايران سپاه

پرستنده فغفور هر بامداد * همى نو بنو شاه را هديه داد

چهارم ز چين شاه ايران براند * بمكران شد و رستم آنجا بماند

[ رزم كىخسرو با شاه مكران و كشته شدن شاه مكران ]

[ رزم كىخسرو با شاه مكران و كشته شدن شاه مكران ]

بيامد چو نزديك مكران رسيد * ز لشكر جهان ديده‌اى برگزيد

بر شاه مكران فرستاد و گفت * كه با شهرياران خرد باد جفت

خورش ساز راه سپاه مرا * به خوبى بياراى گاه مرا

نگه كن كه ما از كجا رفته‌ايم * نه مستيم و بى راه و نه خفته‌ايم

جهان روشن از تاج و بخت منست * سر مهتران زير تخت منست

برند آنگهى دست چيز كسان * مگر من نباشم بهر كس رسان

علف چون نيابند جنگ آورند * جهان بر بد انديش تنگ آورند

ور ايدونك گفتار من نشنوى * به خون فراوان كس اندر شوى

همه شهر مكران تو ويران كنى * چو بر كينه آهنگ شيران كنى

فرستاده آمد پيامش بداد * نبد بر دلش جاى پيغام و داد

سر بىخرد زان سخن خيره شد * بجوشيد و مغزش ازان تيره شد

پراگنده لشكر همه گرد كرد * بياراست بر دشت جاى نبرد

فرستاده را گفت برگرد و رو * بنزديك آن بد گمان باز شو

بگويش كه از گردش تيره روز * تو گشتى چنين شاد و گيتى فروز

ببينى چو آيى ز ما دستبرد * بدانى كه مردان كدامند و گرد

فرستادهء شاه چون باز گشت * همه شهر مكران پر آواز گشت

زمين كوه تا كوه لشكر گرفت * همه تيز و مكران سپه برگرفت

بياورد پيلان جنگى دويست * تو گفتى كه اندر زمين جاى نيست

از آواز اسبان و جوش سپاه * همى ماه بر چرخ گم كرد راه

تو گفتى برآمد زمين به آسمان * و گر گشت خورشيد اندر نهان

طلايه بيامد بنزديك شاه * كه مكران سيه شد ز گرد سپاه

همه روى كشور درفشست و پيل * ببيند كنون شهريار از دو ميل

بفرمود تا بر كشيدند صف * گرفتند گوپال و خنجر به كف

ز مكران طلايه بيامد بدشت * همه شب همى گرد لشكر بگشت

نگهبان لشكر از ايران تخوار * كه بودى بنزديك او رزم خوار

بيامد بر آويخت با او بهم * چو پيل سر افراز و شير دژم

بزد تيغ و او را به دو نيم كرد * دل شاه مكران پر از بيم كرد