شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٨٦

[ پاسخ نامهء خسرو از كاوس شاه ]

ز بس نالهء ناى و بانگ سرود * همى داد گل جام مى را درود

بيك هفته از كاخ كاوس كى * همى موج برخاست از جام مى

سر ماه نو خلعت گيو ساخت * همى زرّ و پيروزه اندر شناخت

طبقهاى زرّين و پيروزه جام * كمرهاى زرّين و زرّين ستام

پرستار با طوق و با گوشوار * همان ياره و تاج گوهر نگار

همان جامهء تخت و افگندنى * ز رنگ و ز بو و ز پراگندنى

فرستاد تا گيو را خواندند * بر اورنگ زرينش بنشاندند

ببردند خلعت بنزديك اوى * بماليد گيو اندران تخت روى

[ پاسخ نامهء خسرو از كاوس شاه ]

[ پاسخ نامهء خسرو از كاوس شاه ]

و ز آن پس بيامد خرامان دبير * بياورد قرطاس و مشك و عبير

نبشتند نامه كه از كردگار * بداديم و خشنود از روزگار

كه فرزند ما گشت پيروز بخت * سزاى مهى و ز در تاج و تخت

بدى را كه گيتى همى ننگ داشت * جهان را پر از غارت و جنگ داشت

ز دست تو آواره شد در جهان * نگويند نامش جز اندر نهان

همه ساله تا بود خونريز بود * ببد نامى و زشتى آويز بود

بزد گردن نوذر تاج دار * ز شاهان و ز راستان يادگار

برادر كش و بد تن و شاه كش * بد انديش و بد راه و آشفته هش

پى او ممان تا نهد بر زمين * بتوران و مكران و درياى چين

جهان را مگر زو رهايى بود * سر بىبهايش بهايى بود

اگر داور دادگر يك خداى * همى بود خواهد ترا رهنماى

كه گيتى بشويى ز رنج بدان * ز گفتار و كردار نابخردان

بداد جهان آفرين شاد باش * جهان را يكى تازه بنياد باش

مگر باز بينم ترا شادمان * پر از درد گردد دل بد گمان

وزين پس جز از پيش يزدان پاك * نباشم كزويست اميد و باك

بدان تا تو پيروز باشى و شاد * سرت سبز باد و دلت پر ز داد

جهان آفرين رهنماى تو باد * هميشه سر تخت جاى تو باد

نهادند بر نامه بر مهر شاه * بر ايوان شه گيو بگزيد راه

بره بر نبودش بجايى درنگ * بنزديك كىخسرو آمد بگنگ

برو آفرين كرد و نامه بداد * پيام نيا پيش او كرد ياد

ز گفتار او شاد شد شهريار * مى آورد و رامشگر و ميگسار

همى خورد پيروز و شادان سه روز * چهارم چو بفروخت گيتى فروز

سپه را همه ترك و جوشن بداد * پيام نيا پيششان كرد ياد

مر آن را بگستهم نوذر سپرد * يكى لشكرى نامبردار و گرد

ز گنگ گزين راه چين بر گرفت * جهان را بشمشير در برگرفت

نبد روز بيكار و تيره شبان * طلايه بروز و بشب پاسبان

بدين گونه تا شارستان پدر * همى رفت گريان و پر كينه سر

همى گرد باغ و سياوش بگشت * بجايى كه بنهاد خونريز تشت

همى گفت كز داور يك خداى * بخواهم كه باشد مرا رهنماى