شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٨٢

[ برگذشتن افراسياب از آب زره ]

ستايش همى كرد بر كردگار * ازان شادمان گردش روزگار

فراوان بماليد بر خاك روى * برخ بر نهاد از دو ديده دو جوى

و ز آنجا بيامد سوى تاج و تخت * خرامان و شادان دل و نيكبخت

از ايرانيان هر كه افگنده بود * اگر كشته بودند گر زنده بود

از ان خاك آورد برداشتند * تن دشمنان خوار بگذاشتند

همه رزمگه دخمه‌ها ساختند * ازان كشتگان چون بپرداختند

ز چيزى كه بود اندران رزمگاه * ببخشيد شاه جهان بر سپاه

و ز آنجا بشد شاه ببهشت گنگ * همه لشكر آباد با ساز جنگ

چو آگاهى آمد بما چين و چين * ز تركان و ز شاه ايران زمين

بپيچيد فغفور و خاقان به درد * ز تخت مهى هر كسى ياد كرد

و زان ياوريها پشيمان شدند * پر انديشه دل سوى درمان شدند

همى گفت فغفور كافراسياب * ازين پس نبيند بزرگى بخواب

ز لشكر فرستادن و خواسته * شود كار ما بىگمان كاسته

پشيمانى آمد همه بهر ما * كزين كار ويران شود شهر ما

ز چين و ختن هديه‌ها ساختند * بدان كار گنجى بپرداختند

فرستاده‌اى نيك دل را بخواند * سخنهاى شايسته چندى براند

يكى مرد بد نيك دل نيك خواه * فرستاد فغفور نزديك شاه

طرايف بچين اندرون آنچ بود * ز دينار و ز گوهر نابسود

بپوزش فرستاده نزديك شاه * فرستادگان برگرفتند راه

بزرگان چين بىدرنگ آمدند * بيك هفته از چين بگنگ آمدند

جهاندار پيروز بنواختشان * چنانچون ببايست بنشاختشان

بپذيرفت چيزى كه آورده بود * طرايف به دو بدره و پرده بود

فرستاده را گفت كو را بگوى * كه خيره بر ما مبر آب روى

نبايد كه نزد تو افراسياب * بيايد شب تيره هنگام خواب

فرستاده برگشت و آمد چو باد * بفغفور يك سر پيامش بداد

چو بشنيد فغفور هنگام خواب * فرستاد كس نزد افراسياب

كه از من ز چين و ختن دور باش * ز بد كردن خويش رنجور باش

هر آن كس كه او گم كند راه خويش * بد آيد بدانديش را كار پيش

چو بشنيد افراسياب اين سخن * پشيمان شد از كرده‌هاى كهن

بيفگند نام مهى جان گرفت * ببى راه راه بيابان گرفت

چو با درد و با رنج و غم ديد روز * بيامد دمان تا بكوه اسپروز

ز بد خواه روز و شب انديشه كرد * شب و روز را دل يكى پيشه كرد

بيامد ز چين تا به آب زره * ميان سوده از رنج و بند گره

چو نزديك آن ژرف دريا رسيد * مر آن را ميان و كرانه نديد

به دو گفت ملاح كاى شهريار * بدين ژرف دريا نيابى گذار

مرا ساليان هست هفتاد و هشت * نديدم كه كشتى بروبر گذشت

به دو گفت پر مايه افراسياب * كه فرخ كسى كو بميرد در آب