شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٧٨

[ نامهء افراسياب به كىخسرو ]

طلايه بر افگند بر گرد دشت * همه شب همى گرد لشكر بگشت

بيك هفته بودش هم آنجا درنگ * همى ساخت آرايش و ساز جنگ

بهشتم بيامد طلايه ز راه * بخسرو خبر داد كآمد سپاه

سپه را بدان سان بياراست شاه * كه نظّاره گشتند خورشيد و ماه

چو افراسياب آن سپه را بديد * بيامد برابر صفى بركشيد

بفرزانگان گفت كين دشت رزم * بدل مر مرا چون خرامست و بزم

مرا شاد بر گاه خواب آمدى * چو رزمم نبودى شتاب آمدى

كنون مانده گشتم چنين در گريز * سرى پر ز كينه دلى پر ستيز

بر آنم كه از بخت كىخسروست * و گر بر سرم روزگارى نوست

بر آنم كه با او شوم همنبرد * اگر كام يابم اگر مرگ و درد

به دو گفت هر كس كه فرزانه بود * گر از خويش بود ار ز بيگانه بود

كه گر شاه را جست بايد نبرد * چرا بايد اين لشكر و دار و برد

همه چين و توران بپيش تواند * ز بيگانگان ار ز خويش تواند

فداى تو بادا همه جان ما * چنين بود تا بود پيمان ما

اگر صد شود كشته گر صد هزار * تن خويش را خوار مايه مدار

همه سر بسر نيكخواه توايم * كه زنده بفرّ كلاه توايم

و ز آن پس بر آمد ز لشكر خروش * زمين و زمان شد پر از جنگ و جوش

ستاره پديد آمد از تيره گرد * رخ زرد خورشيد شد لاژورد

سپهدار تركان ازان انجمن * گزين كرد كار آزموده دو تن

پيامى فرستاد نزديك شاه * كه كردى فراوان پس پشت راه

همانا كه فرسنگ ز ايران هزار * بود تا بگنگ اندر اى شهريار

ز ريگ و بيابان و ز كوه و شخ * دو لشكر برين سان چو مور و ملخ

زمين همچو دريا شد از خون كين * ز گنگ و ز چين تا بايران زمين

اگر خون آن كشتگان را ز خاك * بژرفى برد راى يزدان پاك

همانا چو درياى قلزم شود * دو لشكر به خون اندرون گم شود

اگر گنج خواهى ز من گر سپاه * و گر بوم تركان و تخت و كلاه

سپارم ترا من شوم ناپديد * جز از تيغ جان را ندارم كليد

مكن گر ترا من پدر مادرم * ز تخم فريدون افسونگرم

ز كين پدر گر دلت خيره شد * چنين آب من پيش تو تيره شد

ازان بد سياوش گنهكار بود * مرا دل پر از درد و تيمار بود

دگر گردش اختران بلند * كه هم با پناهند و هم با گزند

مرا ساليان شست بر سر گذشت * كه با نامدارى نرفتم بدشت

تو فرزندى و شاه ايران توى * برزم اندرون چنگ شيران توى

يكى رزمگاهى گزين دور دست * نه بر دامن مرد خسرو پرست

بگرديم هر دو بآوردگاه * بجايى كزو دور ماند سپاه

اگر من شوم كشته بر دست تو * ز دريا نهنگ آورد شست تو

تو با خويش و پيوند مادر مكوش * بپرهيز و ز كينه چندين مجوش