شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٧٧

[ آگاهى يافتن خسرو از رفتن افراسياب با سپاه فغفور ]

و ز آن جايگه رفت ببهشت گنگ * حصارى پر از مردم و جاى تنگ

بجنگ حصار اندرون سى هزار * همانا كه شد كشته در كارزار

همان بد كه بيداد گر بود مرد * و را دانش و بخت يارى نكرد

همه روى كشور سپه گستريد * شدست او كنون از جهان ناپديد

ازين پس فرستم بشاه آگهى * ز روزى كه باشد مرا فرهى

ازان پس بيامد بشادى نشست * پرى روى پيش اندرون مى بدست

ببد تا بهار اندر آورد روى * جهان شد بهشتى پر از رنگ و بوى

همه دشت چون پرنيان شد برنگ * هوا گشت بر سان پشت پلنگ

گرازيدن گور و آهو بدشت * بدين گونه بر چند خوشى گذشت

بنخچير يوزان و پرّنده باز * همه مشك بويان بتان طراز

همه چارپايان بكردار گور * پراگنده و آگنده كردن به زور

به گردن بكردار شيران نر * بسان گوزنان به گوش و بسر

ز هر سو فرستاده كار آگهان * همى جست پيدا ز كار جهان

[ آگاهى يافتن خسرو از رفتن افراسياب با سپاه فغفور ]

[ آگاهى يافتن خسرو از رفتن افراسياب با سپاه فغفور ]

پس آگاهى آمد ز چين و ختن * از افراسياب و ازان انجمن

كه فغفور چين با وى انباز گشت * همه روى كشور پر آواز گشت

ز چين تا بگلزرّيون لشكرست * بريشان چو خاقان چين سرورست

نداند كسى راز آن خواسته * پرستنده و اسب آراسته

كه او را فرستاد خاقان چين * بشاهى برو خواندند آفرين

همان گنج پيرانش آمد بدست * شتر وار دينار صد بار شست

چو آن خواسته بر گرفت از ختن * سپاهى بياورد لشكر شكن

چو زين گونه آگاهى آمد بشاه * بنزديك زنهار داده سپاه

همه بازگشتند زايرانيان * ببستند خون ريختن را ميان

چو برداشت افراسياب از ختن * يكى لشكرى شد برو انجمن

كه گفتى زمين بر نتابد همى * ستاره شمارش نيابد همى

ز چين سوى كىخسرو آورد روى * پر از درد با لشكرى كينه جوى

چو كىخسرو آگاه شد زان سپاه * طلايه فرستاد چندى به راه

بفرمود گودرز كشواد را * سپهدار گرگين و فرهاد را

كه ايدر بباشيد با داد و راى * طلايه شب و روز كرده بپاى

بگودرز گفت اين سپاه تواند * چو كار آيد اندر پناه تواند

ز تركان هر آنگه كه بينى يكى * كه ياد آرد از دشمنان اندكى

هم اندر زمان زنده بر دار كن * دو پايش ز بر سر نگونسار كن

چو بىرنج باشد تو بىرنج باش * نگهبان اين لشكر و گنج باش

تبيره برآمد ز پرده سراى * خروشيدن زنگ و هندى دراى

بدين سان سپاهى بيامد ز گنگ * كه خورشيد را آرزو كرد جنگ

چو بيرون شد از شهر صف بركشيد * سوى كوكها لشكر اندر كشيد

ميان دو لشكر دو منزل بماند * جهاندار گردنكشان را بخواند

چنين گفت كامشب مجنبيد هيچ * نه خوب آيد آرامش اندر بسيچ