شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٧٦

[ نامهء خسرو به كاوس به نويد پيروزى ]

تن خويش را بد نخواهد كسى * چو خواهد زمانش نباشد بسى

بباشيد ايمن بايوان خويش * بيزدان سپرده تن و جان خويش

بايرانيان گفت پيروز بخت * بماناد تا جاودان تاج و تخت

همه شهر توران گرفته بدست * بايران شما را سراى و نشست

ز دلها همه كينه بيرون كنيد * به مهر اندرين كشور افسون كنيد

كه از ما چنين دردشان در دلست * ز خون ريختن گرد كشور گلست

همه گنج توران شما را دهم * بران گنج دادن سپاسى نهم

بكوشيد و خوبى به كار آوريد * چو ديدند سرما بهار آوريد

من ايرانيان را يكايك نه دير * كنم يك سر از گنج دينار سير

ز خون ريختن دل ببايد كشيد * سر بىگناهان نبايد بريد

نه مردى بود خيره آشوفتن * به زير اندر آورده را كوفتن

ز پوشيده رويان بپيچيد روى * هر آن كس كه پوشيده دارد بكوى

ز چيز كسان سر بتابيد نيز * كه دشمن شود دوست از بهر چيز

نيايد جهان آفرين را پسند * كه جويند بر بىگناهان گزند

هر آن كس كه جويد همى راى من * نبايد كه ويران كند جاى من

و ديگر كه خوانند بيداد و شوم * كه ويران كند مهتر آباد بوم

ازان پس بلشكر بفرمود شاه * گشادن در گنج توران سپاه

جز از گنج ويژه رد افراسياب * كه كس را نبود اندران دست ياب

ببخشيد ديگر همه بر سپاه * چه گنج سليح و چه تخت و كلاه

ز هر سو پراكنده بىمر سپاه * ز تركان بيامد بنزديك شاه

همى داد زنهار و بنواختشان * به زودى همى كار بر ساختشان

سران را ز توران زمين بهر داد * بهر نامدارى يكى شهر داد

بهر كشورى هر كه فرمان نبرد * ز دست دليران او جان نبرد

شدند آن زمان شاه را چاكران * چو پيوسته شد نامهء مهتران

ز هر سو فرستادگان نزد شاه * يكايك سر اندر نهاده به راه

ابا هديه و نامهء مهتران * شده يك بيك شاه را چاكران

دبير نويسنده را پيش خواند * سخن هر چه بايست با او براند

سر نامه كرد آفرين از نخست * بدان كو زمين از بديها بشست

چنان اختر خفته بيدار كرد * سر جادوان را نگونسار كرد

توانايى و دانش و داد ازوست * بگيتى ستم يافته شاد ازوست

دگر گفت كز بخت كاوس كى * بزرگ و جهان ديده و نيك پى

گشاده شد آن گنگ افراسياب * سر بخت او اندر آمد بخواب

بيك رزمگاه از نبرده سران * سر افراز با گرزهاى گران

همانا كه افگنده شد صد هزار * بگلزريون در يكى كارزار

و ز آن پس بر آمد يكى باد سخت * كه بركند شاداب بيخ درخت

به آب اندر افتاد چندى سپاه * كه جستند بر ما يكى دستگاه

بآوردگه در چنان شد سوار * كه از ما يكى را دو صد شد شكار