شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٧٥

[ زنهار دادن خسرو خويشان افراسياب را ]

مه بانوان شد بنزديك تخت * ابر شهريار آفرين كرد سخت

همان پروريده بتان طراز * برين گونه بردند پيشش نماز

همه يك سره زار بگريستند * بدان شور بختى همى زيستند

كسى كو نديدست جز گام و ناز * بروبر ببخشاى روز نياز

همى خواندند آفرينى به درد * كه اى نيك دل خسرو راد مرد

چه نيكو بدى گر ز توران زمين * نبودى بدلت اندرون ايچ كين

تو ايدر بجشن و خرام آمدى * ز شاهان درود و پيام آمدى

برين بوم بر نيست خود كدخداى * بتخت نيا بر نهادى تو پاى

سياوش نگشتى بخيره تباه * و ليكن چنين گشت خورشيد و ماه

چنان كرد بد گوهر افراسياب * كه پيش تو پوزش نبيند بخواب

بسى دادمش پند و سودى نداشت * بخيره همى سر ز پندم بگاشت

گواى منست آفريننده‌ام * كه باريد خون از دو بيننده‌ام

چو گرسيوز وجهن پيوند تو * كه سايد بزارى كنون بند تو

ز بهر سياوش كه در خان من * چه تيمار بد بر دل و جان من

كه افراسياب آن بد انديش مرد * بسى پند بشنيد و سودش نكرد

بدان تا چنين روزش آيد بسر * شود پادشاهيش زير و زبر

بتاراج داده كلاه و كمر * شده روز او تار و برگشته سر

چنين زندگانى همى مرگ اوست * شگفت آنك بر تن ندردش پوست

كنون از پى بىگناهان بما * نگه كن بر آيين شاهان بما

همه پاك پيوستهء خسرويم * جز از نام او در جهان نشنويم

ببد كردن و جادو افراسياب * نگيرد برين بىگناهان شتاب

بخوارى و زخم و به خون ريختن * چه بر بىگنه خيره آويختن

كه از شهرياران سزاوار نيست * بريدن سرى كان گنهكار نيست

ترا شهريارا جز اينست جاى * نماند كسى در سپنجى سراى

هم آن كن كه پرسد ز تو كردگار * نپيچى ازان شرم روز شمار

چو بشنيد خسرو ببخشود سخت * بر آن خوبرويان برگشته بخت

كه پوشيده رويان ازان درد و داغ * شده لعل رخسارشان چون چراغ

بپيچيد دل بخردان را ز درد * ز فرزند و زن هر كسى ياد كرد

همى خواندند آفرينى بزرگ * سران سپه مهتران سترگ

كز ايشان شه نامبردار كين * نخواهد ز بهر جهان آفرين

چنين گفت كىخسرو هوشمند * كه هر چيز كان نيست ما را پسند

نياريم كس را همان بد به روى * و گر چند باشد جگر كينه جوى

چو از كار آن نامدار بلند * بر انديشم اينم نيايد پسند

كه بد كرد با پر هنر مادرم * كسى را همان بد بسر ناورم

بفرمودشان بازگشتن بجاى * چنان پاك زاده جهان كدخداى

بديشان چنين گفت كايمن شويد * ز گوينده گفتار بد مشنويد

كزين پس شما را ز من بيم نيست * مرا بىوفايى و دژخيم نيست