شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٧٤

[ زنهار دادن خسرو خويشان افراسياب را ]

فراوان بجستند جايى نشان * نيامد ز سالار گردنكشان

ز گرسيوز وجهن پرسيد شاه * ز كار سپهدار توران سپاه

كه چون رفت و آرامگاهش كجاست * نهان گشته ز ايدر پناهش كجاست

ز هر گونه گفتند و خسرو شنيد * نيامد همى روشنايى پديد

بايرانيان گفت پيروز شاه * كه دشمن چو آواره گردد ز گاه

ز گيتى برو نام و كام اندكيست * ورا مرگ با زندگانى يكيست

ز لشكر گزين كرد پس بخردان * جهان ديده و كاربين موبدان

بديشان چنين گفت كآباد بيد * هميشه بهر كار با داد بيد

در گنج اين ترك شوريده بخت * شما را سپردم بكوشيد سخت

نبايد كه بر كاخ افراسياب * بتابد ز چرخ بلند آفتاب

هم آواز پوشيده رويان اوى * نخواهم كه آيد ز ايوان بكوى

نگهبان فرستاد سوى گله * كه بودند گرد دژ اندر يله

ز خويشان او كس نيازرد شاه * چنانچون بود در خور پيشگاه

چو زان گونه ديدند كردار اوى * سپه شد سراسر پر از گفت و گوى

كه كىخسرو ايدر بدان سان شدست * كه گويى سوى باب مهمان شدست

همى ياد نايدش خون پدر * بخيره بريده ببيداد سر

همان مادرش را كه از تخت و گاه * ز پرده كشيدند يك سو به راه

شبان پروريدست و ز گوسفند * مزيدست شير اين شه هوشمند

چرا چون پلنگان بچنگال تيز * نه انگيزد از خان او رستخيز

فرود آورد كاخ و ايوان اوى * بر انگيزد آتش ز كيوان اوى

ز گفتار ايرانيان پس خبر * بكى خسرو آمد همه در بدر

فرستاد كس بخردان را بخواند * بسى داستان پيش ايشان براند

كه هر جاى تندى نبايد نمود * سر بىخرد را نشايد ستود

همان به كه با كينه ياد آوريم * بكام اندرون نام ياد آوريم

كه نيكيست اندر جهان يادگار * نماند بكى جاودان روزگار

همين چرخ گردنده با هر كسى * تواند جفا گستريدن بسى

ازان پس بفرمود شاه جهان * كه آرند پوشيدگان را نهان

چو ايرانيان آگهى يافتند * پر از كين سوى كاخ بشتافتند

بران گونه بردند گردان گمان * كه خسرو سر آرد بريشان زمان

بخوارى همى نزدشان خواستند * بتاراج و كشتن بياراستند

ز ايوان بزارى بر آمد خروش * كه اى دادگر شاه بسيار هوش

تو دانى كه ما سخت بيچاره‌ايم * نه بر جاى خوارى و پيغاره‌ايم

بر شاه شد مهتر بانوان * ابا دختران اندر آمد نوان

پرستنده صد پيش هر دخترى * ز ياقوت بر هر سرى افسرى

چو خورشيد تابان از يشان گهر * بپيش اندر افگنده از شرم سر

بيك دست مجمر بيك دست جام * برافروخته عنبر و عود خام

تو گفتى كه كيوان ز چرخ برين * ستاره فشاند همى بر زمين