شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٧٣

[ گريختن افراسياب از گنگ دژ ]

سواران جنگى نگهدارشان * بدانگه كه شد سخت پيكارشان

سوار و پياده بهر سو گروه * بجنگ اندر آمد بكردار كوه

برخنه در آورد يك سر سپاه * چو شير ژيان رستم كينه خواه

پياده بيامد بكردار گرد * درفش سياه را نگون سار كرد

نشان سپهدار شاه ايران بنفش * بران باره زد شير پيكر درفش

بپيروزى شاه ايران سپاه * بر آمد خروشيدن از رزمگاه

فراوان ز توران سپه كشته شد * سر بخت تورانيان گشته شد

بدانگه كجا رزمشان شد درشت * دو تن رستم آورد از يشان بمشت

چو گرسيوز و جهن رزم آزماى * كه بد تخت توران بديشان بپاى

برادر يكى بود و فرخ پسر * چنين آمد از شور بختى بسر

بدان شارستان اندر آمد سپاه * چنان داغ دل لشكرى كينه خواه

بتاراج و كشتن نهادند روى * بر آمد خروشيدن هاى هوى

زن و كودكان بانگ برداشتند * بايرانيان جاى بگذاشتند

چه مايه زن و كودك نارسيد * كه زير پى پيل شد ناپديد

همه شهر توران گريزان چو باد * نيامد كسى را بر و بوم ياد

بشد بخت گردان تركان نگون * بزارى همه ديدگان پر ز خون

زن و گنج و فرزند گشته اسير * ز گردون روان خسته و تن بتير

[ گريختن افراسياب از گنگ دژ ]

[ گريختن افراسياب از گنگ دژ ]

بايوان بر آمد پس افراسياب * پر از خون دل درد و ديده پر آب

بران باره بر شد كه بد كاخ اوى * بيامد سوى شارستان كرد روى

دو بهره ز جنگاوران كشته ديد * دگر يك سر از جنگ برگشته ديد

خروش سواران و بانگ زنان * هم از پشت پيلان تبيره زنان

همى پيل بر زندگان راندند * همى پشتشان بر زمين ماندند

همه شارستان دود و فرياد ديد * همان كشتن و غارت و باد ديد

يكى شاد و ديگر پر از درد و رنج * چنانچون بود رسم و راى سپنج

چو افراسياب آن چنان ديد كار * چنان هول و برگشتن كارزار

نه پور و برادر نه بوم و نه بر * نه تاج و نه گنج و نه تخت و كمر

همى گفت با دل پر از داغ و درد * كه چرخ فلك خيره با من چه كرد

بديده بديدم همان روزگار * كه آمد مرا كشتن و مرگ خوار

پر از درد ازان باره آمد فرود * همى داد تخت مهى را درود

همى گفت كى بينمت نيز باز * ايا روز شادى و آرام و ناز

و ز آن جايگه خيره شد ناپديد * تو گفتى چو مرغان همى بر پريد

در ايوان كه در دژ برآورده بود * يكى راه بر زير زمين كرده بود

ازان نامداران دو صد برگزيد * بران راه بىراه شد ناپديد

و ز آنجاى راه بيابان گرفت * همه كشورش ماند اندر شگفت

نشانى ندادش كس اندر جهان * بدان گونه آواره شد در نهان

چو كىخسرو آمد در ايوان اوى * بپاى اندر آورد كيوان اوى

ابر تخت زرينش بنشست شاه * بجستنش بر كرد هر سو سپاه