شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٧١

[ رزم كىخسرو به افراسياب و گرفته شدن گنگ دژ ]

زمين گل شد از خون گودرزيان * نجويى جز از رنج و راه زيان

كنون آمدى با هزاران هزار * ز تركان سوار از در كارزار

بآموى لشكر كشيدى بجنگ * وزيشان بپيش من آمد پشنگ

فرستاديش تا ببرّد سرم * ازان پس تو ويران كنى كشورم

جهاندار يزدان مرا يار گشت * سر بخت دشمن نگونسار گشت

مرا گويى اكنون كه از تخت تو * دلافروز و شادانم از بخت تو

نگه كن كه تا چون بود باورم * چو كردارهاى تو ياد آورم

ازين پس مرا جز بشمشير تيز * نباشد سخن با تو تا رستخيز

بكوشم بنيروى گنج و سپاه * بنيك اختر و گردش هور و ماه

همان پيش يزدان بباشم بپاى * نخواهم بگيتى جزو رهنماى

مگر كز بدان پاك گردد جهان * بداد و دهش من ببندم ميان

بد انديش را از ميان بر كنم * سر بد نشان را بىافسر كنم

سخن هرچ گفتم نيارا بگوى * كه در جنگ چندين بهانه مجوى

يكى تاج دادش زبرجد نگار * يكى طوق زرّين و دو گوشوار

همانگه بشد جهن پيش پدر * بگفت آن سخنها همه در بدر

ز پاسخ بر آشفت افراسياب * سوارى ز تركان كجا يافت خواب

ببخشيد گنج درم بر سپاه * همان ترگ و شمشير و تخت و كلاه

[ رزم كىخسرو به افراسياب و گرفته شدن گنگ دژ ]

[ رزم كىخسرو به افراسياب و گرفته شدن گنگ دژ ]

شب تيره تا برزد از چرخ شيد * بشد كوه چون پشت پيل سپيد

همى لشكر آراست افراسياب * دلش بود پر درد و سر پر شتاب

چو از گنگ برخاست آواى كوس * زمين آهنين شد هوا آبنوس

سر موبدان شاه نيكى گمان * نشست از بر زين سپيده دمان

بيامد بگرديد گرد حصار * نگه كرد تا چون كند كارزار

برستم بفرمود تا همچو كوه * بيارد بيك سوى دريا گروه

دگر سوش گستهم نوذر بپاى * سه ديگر چو گودرز فرخنده راى

بسوى چهارم شه نامدار * ابا كوس و پيلان و چندى سوار

سپه را همه هرچ بايست ساز * بكرد و بيامد بر دژ فراز

بلشكر بفرمود پس شهريار * يكى كنده كردن بگرد حصار

بدان كار هر كس كه دانا بدند * بجنگ دژ اندر توانا بدند

چه از چين و ز روم و ز هندوان * چه رزم آزموده ز هر سو گوان

همه گرد آن شارستان چون نوند * بگشتند و جستند هر گونه بند

دو نيزه به بالا يكى كنده كرد * سپه را بگردش پراگنده كرد

بدان تا شب تيره بىساختن * نيارند تركان يكى تاختن

دو صد ساخت عراده بر هر درى * دو صد منجنيق از پس لشكرى

دو صد چرخ بر هر درى با كمان * ز ديوار دژ چون سر بد گمان

پديد آمدى منجنيق از برش * چو ژاله همى كوفتى بر سرش

پس منجنيق اندرون روميان * ابا چرخها تنگ بسته ميان

دو صد پيل فرمود پس شهريار * كشيدن ز هر سو بگرد حصار