شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٦٩

[ پاسخ دادن كىخسرو ، جهن را ]

گر ايدونك گويى كه تركان چين * بگيرم زنم آسمان بر زمين

بشمشير بگذارم اين انجمن * بدست تو آيم گرفتار من

مپندار كاين نيز نابود نيست * نسايد كسى كو نفرسود نيست

نبيرهء سر خسروان زادشم * ز پشت فريدون و ز تخم جم

مرا دانش ايزدى هست و فر * همان ياورم ايزد دادگر

چو تنگ اندر آيد بد روزگار * نخواند دلم پند آموزگار

بفرمان يزدان بهنگام خواب * شوم چون ستاره بر آفتاب

بدرياى كيماك بر بگذرم * سپارم ترا لشكر و كشورم

مرا گنگ دژ باشد آرامگاه * نبيند مرا نيز شاه و سپاه

چو آيد مرا روز كين خواستن * ببين آن زمان لشكر آراستن

بيايم بخواهم ز تو كين خويش * بهر جاى پيدا كنم دين خويش

و گر كينه از مغز بيرون كنى * به مهر اندرين كشور افسون كنى

گشايم در گنج تاج و كمر * همان تخت و دينار و جام گهر

كه تور فريدون بايرج نداد * تو بر دار و ز كين مكن هيچ ياد

وگر چين و ما چين بگيرى رواست * بدان راى ران دل همى كت هواست

خراسان و مكران زمين پيش تست * مرا شادكامى كم و بيش تست

براهى كه بگذشت كاوس شاه * فرستمت چندانك بايد سپاه

همه لشكرت را توانگر كنم * ترا تخت زرّين و افسر كنم

همت يار باشم بهر كارزار * بهر انجمن خوانمت شهريار

گر از پند من سر بپيچى همى * و گر با نياكين بسيچى همى

چو زين باز گردى بياراى جنگ * منم ساخته جنگ را چون پلنگ

[ پاسخ دادن كىخسرو ، جهن را ]

[ پاسخ دادن كىخسرو ، جهن را ]

چو از جهن پيغام بشنيد شاه * همى كرد خندان به دو بر نگاه

بپاسخ چنين گفت كاى رزمجوى * شنيديم سر تا سر اين گفت و گوى

نخست آنك كردى مرا آفرين * همان باد بر تخت و تاج و نگين

درودى كه دادى ز افراسياب * بگفتى كه او كرد مژگان پر آب

شنيدم همين باد بر تاج و تخت * مبادم مگر شاد و پيروز بخت

دوم آنك گفتى ز يزدان سپاس * كه بينم همى پور يزدان شناس

ز شاهان گيتى دلافروز تر * پسنديده‌تر شاه و پيروز تر

مرا داد يزدان همه هرچ گفت * كه با آن هنرها خرد باد جفت

ترا چند خواهى سخن چرب هست * بدل نيستى پاك و يزدان پرست

كسى كو بدانش توانگر بود * ز گفتار كردار بهتر بود

فريدون فرخ ستاره نگشت * نه از خاك تيره همى بر گذشت

تو گويى كه من بر شوم بر سپهر * بشستى برين گونه از شرم چهر

دلت جادويى را چو سرمايه گشت * سخن بر زبانت چو پيرايه گشت

زبان پر ز گفتار و دل پر دروغ * بر مرد دانا نگيرد فروغ

پدر كشته را شاه گيتى مخوان * كنون كز سياوش نماند استخوان

همان مادرم را ز پرده به راه * كشيدى و گشتى چنين كينه خواه