شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٦٨

[ آمدن جهن به پيام افراسياب ]

چو از جهن گفتار بشنيد شاه * بفرمود زرّين يكى پيشگاه

نهادند زير خردمند مرد * نشست و پيام پدر ياد كرد

چنين گفت با شاه كافراسياب * نشستست پر درد و مژگان پر آب

نخستين درودى رسانم بشاه * ازان داغ دل شاه توران سپاه

كه يزدان سپاس و بدويم پناه * كه فرزند ديدم بدين پايگاه

كه لشكر كشد شهريارى كند * بپيش سواران سوارى كند

ز راه پدر شاه تا كىقباد * ز مادر سوى تور دارد نژاد

ز شاهان گيتى سرش برترست * بچين نام او تخت را افسرست

بابر اندرون تيز پرّان عقاب * نهنگ دلاور بدرياى آب

همه پاسبانان تخت ويند * دد و دام شادان ببخت ويند

بزرگان كه با تاج و با زيورند * به روى زمين مر ترا كهترند

شگفتى تر از كار ديو نژند * كه هرگز نخواهد بما جز گزند

بدان مهربانى و آن راستى * چرا شد دل من سوى كاستى

كه بر دست من پور كاوس شاه * سياوش رد كشته شد بىگناه

جگر خسته‌ام زين سخن پر ز درد * نشسته بيك سو ز خواب و ز خورد

نه من كشتم او را كه ناپاك ديو * ببرد از دلم ترس گيهان خديو

زمانه ورا بد بهانه مرا * بچنگ اندرون بد فسانه مرا

تو اكنون خردمندى و پادشا * پذيرندهء مردم پارسا

نگه كن كه تا چند شهر فراخ * پر از باغ و ايوان و ميدان و كاخ

شدست اندرين كينه جستن خراب * بهانه سياوش و افراسياب

همان كار زارى سواران جنگ * بتن همچو پيل و به زور نهنگ

كه جز كام شيران كفنشان نبود * سرى نيز نزديك تنشان نبود

يكى منزل اندر بيابان نماند * بكشور جز از دشت ويران نماند

جز از كينه و زخم شمشير تيز * نماند ز ما نام تا رستخيز

نيايد جهان آفرين را پسند * بفرجام پيچان شويم از گزند

و گر جنگ جويى همى بىگمان * نياسايد از كين دلت يك زمان

نگه كن بدين گردش روزگار * جز او را مكن بر دل آموزگار

كه ما در حصاريم و هامون تراست * سرى پر ز كين دل پر از خون تراست

همى گنگ خوانم بهشت منست * برآوردهء بوم و كشت منست

هم ايدر مرا گنج و ايدر سپاه * هم ايدر نگين و هم ايدر كلاه

هم اينجام كشت و هم اينجام خورد * هم اينجا مردان روز نبرد

ترا گاه گرمى و خوشّى گذشت * گل و لاله و رنگ وشّى گذشت

زمستان و سرما بپيش اندرست * كه بر نيزه‌ها گردد افسرده دست

بدامن چو ابر اندر افگند چين * برو بوم ما سنگ گردد زمين

ز هر سو كه خوانم بيايد سپاه * نتابى تو با گردش هور و ماه

ور ايدون گمانى كه هر كارزار * ترا بر دهد اختر روزگار

از انديشه گردون مگر بگذرد * ز رنج تو ديگر كسى بر خورد