شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٦٧

[ آمدن جهن به پيام افراسياب ]

به چپ بر فريبرز كاوس بود * دلافروز با بوق و با كوس بود

برفتند و بردند پرده سراى * سيم روى گودرز بگزيد جاى

شب آمد بر آمد ز هر سو خروش * تو گفتى جهان را بدرّيد گوش

زمين را همى دل بر آمد ز جاى * ز بس نالهء بوق و شيپور و ناى

چو خورشيد بر داشت از چرخ زنگ * بدرّيد پيراهن مشك رنگ

نشست از بر اسب شبرنگ شاه * بيامد بگرديد گرد سپاه

چنين گفت با رستم پيل تن * كه اى نامور مهتر انجمن

چنين دارم اميد كافراسياب * نبيند جهان نيز هرگز بخواب

اگر كشته گر زنده آيد بدست * ببيند سر تيغ يزدان پرست

برآنم كه او را ز هر سو سپاه * به يارى بيايد بدين رزمگاه

بترسند و ز ترس يارى كنند * نه از كين و از كامكارى كنند

بكوشيم تا پيش از ان كو سپاه * بخواند بروبر بگيريم راه

همه بارهء دژ فرود آوريم * همه سنگ و خاكش برود آوريم

سپه را كنون روز سختى گذشت * همان روز رزم اندر آرام گشت

چو دشمن به ديوار گيرد پناه * ز پيكار و كينش نترسد سپاه

شكسته دلست او بدين شارستان * كزين پس شود بىگمان خارستان

چو گفتار كاوس ياد آوريم * روان را همه سوى داد آوريم

كجا گفت كاين كين با دار و برد * بپوشيد زمانه بزنگار و گرد

پسر بر پسر بگذرانم بدست * چنين تا شود سال بر پنج شست

بسان درختى بود تازه برگ * دل از كين شاهان نترسد ز مرگ

پدر بگذرد كين بماند بجاى * پسر باشد اين درد را رهنماى

بزرگان برو آفرين خواندند * ورا خسرو پاك دين خواندند

كه كين پدر بر تو آيد بسر * مبادى بجز شاه و پيروز گر

دگر روز چون خور بر آمد ز راغ * نهاد از بر چرخ زرّين چراغ

خروشى بر آمد بلند از حصار * پر انديشه شد زان سخن شهريار

همانگه در دژ گشادند باز * برهنه شد از روى پوشيده راز

بيامد ز دژ جهن با ده سوار * خردمند و با دانش و مايه دار

بشد پيش دهليز پرده سراى * همى بود با نامداران بپاى

ازان پس بيامد منوشان گرد * خرد يافته جهن را پيش برد

خردمند چون پيش خسرو رسيد * شد از آب ديده رخش ناپديد

بماند اندرو جهن جنگى شگفت * كلاه بزرگى ز سر بر گرفت

چو آمد بنزديك تختش فراز * برو آفرين كرد و بردش نماز

چنين گفت كاى نامور شهريار * هميشه جهان را بشادى گذار

بر و بوم ما بر تو فرخنده باد * دل و چشم بد خواه تو كنده باد

هميشه بدى شاد و يزدان پرست * بر و بوم ما پيش گسترده دست

خجسته شدن باد و باز آمدن * بنيكى همى داستانها زدن

پيامى گزارم ز افراسياب * اگر شاه را زان نگيرد شتاب