شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٦٦

[ آمدن كىخسرو به پيش گنگ دژ ]

و گر خود نيايد فرستد سپاه * كزين سو خرامد همى كينه خواه

فرستاده از نزد افراسياب * بچين اندر آمد بهنگام خواب

سرافراز فغفور بنواختش * يكى خرّم ايوان بپرداختش

و زان سو بگنگ اندر افراسياب * نه آرام بودش نه خورد و نه خواب

به ديوار عرّاده بر پاى كرد * ببرج اندرون رزم را جاى كرد

بفرمود تا سنگهاى گران * كشيدند بر باره افسونگران

بسى كاردانان رومى بخواند * سپاهى به ديوار دژ برنشاند

بر آورد بيدار دل جاثليق * بران باره عرّاده و منجنيق

كمانهاى چرخ و سپرهاى كرگ * همه برجها پر ز خفتان و ترگ

گروهى ز آهنگران رنجه كرد * ز پولاد بر هر سوى پنجه كرد

ببستند بر نيزه‌هاى دراز * كه هر كس كه رفتى بر دژ فراز

بدان چنگ تيز اندر آويختى * و گر نه ز دژ زود بگريختى

سپه را درم داد و آباد كرد * بهر كار با هر كسى داد كرد

همان خود و شمشير و برگستوان * سپرهاى چينى و تير و كمان

ببخشيد بر لشكرش بىشمار * بويژه كسى كو كند كارزار

چو آسوده شد زين بشادى نشست * خود و جنگسازان خسرو پرست

پرى چهره هر روز صد چنگ زن * شدندى بدرگاه شاه انجمن

شب و روز چون مجلس آراستى * سرود از لب ترك و مى خواستى

همى داد هر روز گنجى بباد * بر امروز و فردا نيامدش ياد

دو هفته برين گونه شادان بزيست * كه داند كه فردا دلافروز كيست

[ آمدن كىخسرو به پيش گنگ دژ ]

[ آمدن كىخسرو به پيش گنگ دژ ]

سيم هفته كىخسرو آمد بگنگ * شنيد آن غوغاى و آواى چنگ

بخنديد و برگشت گرد حصار * بماند اندر آن گردش روزگار

چنين گفت كان كو چنين باره كرد * نه از بهر پيكار پتياره كرد

چو خون سر شاه ايران بريخت * بما بر چنين آتش كين ببيخت

شگفت آمدش كان چنان جاى ديد * سپهرى دلارام بر پاى ديد

برستم چنين گفت كاى پهلوان * سزد گر ببينى بروشن روان

كه با ما جهاندار يزدان چه كرد * ز خوبى و پيروزى اندر نبرد

بدى را كجا نام بد بر بدى * بتندى و كژّى و نابخردى

گريزان شد از دست ما بر حصار * برين سان بر آسود از روزگار

بدى كو بد آن جهان را سرست * بپيرى رسيده كنون بتّرست

بدين گر ندارم ز يزدان سپاس * مبادا كه شب زنده باشم سه پاس

كزويست پيروزى و دستگاه * هم او آفرينندهء هور و ماه

ز يك سوى آن شارستان كوه بود * ز پيكار لشكر بىاندوه بود

به روى ديگر بودش آب روان * كه روشن شدى مرد را زو روان

كشيدند بر دشت پرده سراى * ز هر سوى دژ پهلوانى بپاى

زمين هفت فرسنگ لشكر گرفت * ز لشكر زمين دست بر سر گرفت

سرا پرده زد رستم از دست راست * ز شاه جهاندار لشكر بخواست