شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٦٥

[ نامهء افراسياب نزديك فغفور چين ]

سپه گرزها بر نهاده بدوش * يكايك نهاده بآواز گوش

برستم بگفت آنچ پيغام بود * كه فرجام پيغامش آرام بود

وزين روى كىخسرو كينه جوى * نشسته بآرام بىگفت‌وگوى

همى كرد بخشش همه بر سپاه * سرا پرده و خيمه و تاج و گاه

از ايرانيان كشتگان را بجست * كفن كرد و ز خون و گلشان بشست

برسم مهان كشته را دخمه كرد * چو برداشت زان خاك و خون نبرد

بنه بر نهاد و سپه برنشاند * دمان از پس شاه تركان براند

چو نزديك شهر آمد افراسياب * بران بد كه رستم شود سير خواب

كنون من شبيخون كنم بر سرش * بر آريم گرد از سر لشكرش

بتاريكى اندر طلايه بديد * به شهر اندر آواز ايشان شنيد

فرو ماند زان كار رستم شگفت * همى راند و انديشه اندر گرفت

همه كوفته لشكر و ريخته * بشيرين روان اندر آويخته

بپيش اندرون رستم تيز چنگ * پس پشت شاه و سواران جنگ

كسى را كه نزديك بد پيش خواند * وزيشان فراوان سخنها براند

بپرسيد كين را چه بينيد روى * چنين گفت با نامور چاره جوى

كه در گنگ دژ آن همه گنج شاه * چه بايست اكنون همه رنج راه

زمين هشت فرسنگ بالاى اوى * همانا كه چارست پهناى اوى

زن و كودك و گنج و چندان سپاه * بزرگى و فرمان و تخت و كلاه

بران بارهء دژ نپرّد عقاب * نبيند كسى آن بلندى بخواب

خورش هست و ايوان و گنج و سپاه * ترا رنج بد خواه را تاج و گاه

همان بوم كو را بهشتست نام * همه جاى شادى و آرام و كام

بهر گوشهء چشمهء آبگير * به بالا و پهناى پرتاب تير

همى موبد آورد از هند و روم * بهشتى بر آورده آباد بوم

همانا كزان باره فرسنگ بيست * ببينند آسان كه بر دشت كيست

ترا زين جهان بهره جنگست و بس * بفرجام گيتى نماند بكس

چو بشنيد گفتارها شهريار * خوش آمدش و ايمن شد از روزگار

بيامد بدلشاد ببهشت گنگ * ابا آلت لشكر و ساز جنگ

همى گشت بر گرد آن شارستان * بدستى نديد اندرو جان خارستان

يكى كاخ بودش سر اندر هوا * بر آوردهء شاه فرمان روا

بايوان فرود آمد و بار داد * سپه را درم داد و دينار داد

فرستاد بر هر سوى لشكرى * نگهبان هر لشكرى مهترى

پياده بران باره بر ديده‌بان * نگهبان بروز و بشب پاسبان

رد و موبدش بود بر دست راست * نويسندهء نامه را پيش خواست

يكى نامه نزديك فغفور چين * نبشتند با صد هزار آفرين

چنين گفت كز گردش روزگار * نيامد مرا بهره جز كارزار

بپروردم آن را كه بايست كشت * كنون شد ازو روزگارم درشت

چو فغفور چين گر بيايد رواست * كه بر مهر او بر روانم گواست