شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٦٤

[ پناه گرفتن افراسياب در گنگ بهشت ]

بر آيد رخ كوه رخشان كند * زمين چون نگين بدخشان كند

جهان آفرين را دگر بود راى * بهر كار با راى او نيست پاى

شب تيره چون روى زنگى سياه * كس آمد ز گستهم نوذر بشاه

كه شاه جهان جاودان زنده باد * كه ما بازگشتيم پيروز و شاد

بدان نامداران افراسياب * رسيديم ناگه بهنگام خواب

از يشان سوارى طلايه نبود * كسى را ز انديشه مايه نبود

چو بيدار گشتند زيشان سران * كشيديم شمشير و گرز گران

چو شب روز شد جز قراخان نماند * ز مردان ايشان فراوان نماند

همه دشت زيشان سرون و سرست * زمين بستر و خاكشان چادرست

بمژده ز رستم هم اندر زمان * هيونى بيامد سپيده دمان

كه ما در بيابان خبر يافتيم * بدان آگهى تيز بشتافتيم

شب و روز رستم يكى داشتى * چو تنها شدى راه بگذاشتى

بديشان رسيديم هنگام روز * چو برزد سر از چرخ گيتى فروز

تهمتن كمان را بزه بر نهاد * چو نزديك شد ترگ بر سر نهاد

نخستين كه از كلك بگشاد شست * قراخان ز پيكان رستم بخست

بتوران زمين شد كنون كينه خواه * همانا كه آگاهى آمد بشاه

بشادى ز لشكر بر آمد خروش * سپهدار تركان همى داشت گوش

هر آن كس كه بودند خسرو پرست * بشادى و رامش گشادند دست

سوارى بيامد هم اندر شتاب * خروشان بنزديك افراسياب

كه از لشكر ما قراخان برست * رسيدست نزديك ما مرد شست

سپاهى بتوران نهادند روى * كزيشان شود ناپديد آب جوى

چنين گفت با راى زن شهريار * كه پيكار سخت اندر آمد به كار

چو رستم بگيرد سر گاه ما * بيكبارگى گم شود راه ما

كنونش گمان آنك ما نشنويم * چنين كار در جنگ كىخسرويم ( ؟ )

چو آتش بريشان شبيخون كنيم * ز خون روى كشور چو جيحون كنيم

چو كىخسرو آيد ز لشكر دو بهر * نبيند مگر بام و ديوار و شهر

سراسر همه لشكر اين ديد راى * همان مرد فرزانه و رهنماى

بنه هرچ بودش هم آنجا بماند * چو آتش ازان دشت لشكر براند

همانگه طلايه بيامد ز دشت * كه گرد سپاه از هوا بر گذشت

همه دشت خرگاه و خيمست و بس * از يشان بخيمه درون نيست كس

بدانست خسرو كه سالار چين * چرا رفت بيگاه از ان دشت كين

ز گستهم و رستم خبر يافتست * بدان آگهى تيز بشتافتست

نوندى بر افگند هم در زمان * فرستاد نزديك رستم دمان

كه برگشت زين كينه افراسياب * همانا بجنگ تو دارد شتاب

سپه را بياراى و بيدار باش * برو خويشتن زو نگهدار باش

نوند جهان ديده شايسته بود * بدان راه بىراه بايسته بود

همى رفت چون پيش رستم رسيد * گو شير دل را ميان بسته ديد