شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٦٢

[ رزم كردن كىخسرو بار ديگر با افراسياب ]

بياورد و با خويشتن يار كرد * سر بد كنش پر ز تيمار كرد

و زان جايگه گردن افراخته * كمر بسته و جنگ را ساخته

ز سغد كشانى سپه بر گرفت * جهانى درو مانده اندر شگفت

خبر شد بتركان كه آمد سپاه * جهانجوى كىخسرو كينه خواه

همه سوى دژها نهادند روى * جهان شد پر از جنبش و گفت و گوى

بلشكر چنين گفت پس شهريار * كه امروز به گونه شد كارزار

ز تركان هر آن كس كه فرمان كند * دل از جنگ جستن پشيمان كند

مسازيد جنگ و مريزيد خون * مباشيد كس را ببد رهنمون

و گر جنگ جويد كسى با سپاه * دل كينه دارش نيايد به راه

شما را حلالست خون ريختن * بهر جاى تاراج و آويختن

بره بر خورشها مداريد تنگ * مداريد كين و مسازيد جنگ

خروشى بر آمد ز پيش سپاه * كه گفتى بدرّد همى چرخ و ماه

سواران بدژها نهادند روى * جهان شد پر از غلغل و گفت و گوى

هر آن كس كه فرمان بجا آوريد * سپاه شهنشه به دو ننگريد

هر آن كو برون شد ز فرمان شاه * سرانشان بريدند يك سر سپاه

ز تركان كس از بيم افراسياب * لب تشنه نگذاشتندى بر آب

و گر باز ماندى كسى زين سپاه * تن بىسرش يافتندى به راه

دليران بدژها نهادند روى * بهر دژ كه بودى يكى جنگجوى

شدى بارهء دژ هم آنگاه پست * نماندى در و بام و جاى نشست

غلام و پرستنده و چارپاى * نماندى بد و نيك چيزى بجاى

برين گونه فرسنگ بر صد گذشت * نه دژ ماند آباد جايى نه دشت

چو آورد لشكر بگلزرّيون * بهر سو بگرديد با رهنمون

جهان ديد بر سان باغ بهار * در و دشت و كوه و زمين پر نگار

همه كوه نخچير و هامون درخت * جهان از در مردم نيك بخت

طلايه فرستاد و كار آگهان * بدان تا نماند بدى در نهان

سرا پردهء شهريار جهان * كشيدند بر پيش آب روان

جهاندار بر تخت زرّين نشست * خود و نامداران خسرو پرست

شبى كرد جشنى كه تا روز پاك * همى مرده بر خاست از تيره خاك

و زان سوى گنگ اندر افراسياب * برخشنده روز و بهنگام خواب

همى گفت با هرك بد كاردان * بزرگان بيدار و بسيار دان

كه اكنون كه دشمن ببالين رسيد * بگنگ اندرون چون توان آرميد

همه برگشادند گويا زبان * كه اكنون كه نزديك شد بد گمان

جز از جنگ چيزى نبينيم راه * زبونى نه خوبست و چندين سپاه

بگفتند و ز پيش برخاستند * همه شب همى لشكر آراستند

سپيده دمان گاه بانگ خروس * ز درگاه برخاست آواى كوس

سپاهى بهامون بيامد ز گنگ * كه بر مور و بر پشّه شد راه تنگ

چو آمد بنزديك گلزريون * زمين شد بسان كه بيستون