شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٦١

[ گذشتن خسرو به جيحون ]

بدان روى جيحون يكى رزمگاه * بكرديم زان پس كه فرمود شاه

ز بىدانشى آنچ آمد به روى * تو دانى كه شاهى و ما چاره جوى

گر ايدونك روشن بود راى شاه * از ايدر بچاچ اندر آرد سپاه

چو كىخسرو آيد بكين خواستن * ببايد ترا لشكر آراستن

چو شاه اندرين كار فرمان برد * ز گلزرّيون نيز هم بگذرد

بباشد بآرام ببهشت گنگ * كه هم جاى جنگست و جاى درنگ

برين بر نهادند يك سر سخن * كسى راى ديگر نيفگند بن

برفتند يك سر بگلزرّيون * همه ديده پر آب و دل پر ز خون

بگلزرّيون شاه توران سه روز * ببود و براسود با باز و يوز

برفتند زان جايگه سوى گنگ * بجايى نبودش فراوان درنگ

يكى جاى بود آن بسان بهشت * گلش مشك سارا بد و زرّ خشت

بدان جايگه شاد و خندان بخفت * تو گفتى كه با ايمنى گشت جفت

سپه خواند از هر سوى بىكران * بزرگان گردنكش و مهتران

مى و گلشن و بانگ چنگ و رباب * گل و سنبل و رطل و افراسياب

همى بود تا بر چه گردد جهان * بدين آشكارا چه دارد نهان

[ گذشتن خسرو به جيحون ]

[ گذشتن خسرو به جيحون ]

چو كىخسرو آمد برين روى آب * ازو دور شد خورد و آرام و خواب

سپه چون گذر كرد زان سوى رود * فرستاد زان پس بهر كس درود

كزين آمدن كس مداريد باك * بخواهيد ما را ز يزدان پاك

گرانمايه گنجى بدرويش داد * كسى را كزو شاد بد بيش داد

و ز آنجا بيامد سوى شهر سغد * يكى نو جهان ديد رسته ز چغد

ببخشيد گنجى بران شهر نيز * همى خواست كآباد گردد به چيز

بهر منزلى زينهارى سوار * همى آمدندى بر شهريار

ازان پس چو آگاهى آمد بشاه * ز گنگ و ز افراسياب و سپاه

كه آمد بنزديك او گلگله * ابا لشكرى چون هژبر يله

كه از تخم تورست پر كين و درد * بجويد همى روزگار نبرد

فرستاد بهرى ز گردان بچاج * كه جويد همى تخت تركان و تاج

سپاهى بسوى بيابان سترگ * فرستاد سالار ايشان طورگ

پذيرفت زين هر يكى جنگ شاه * كه بر نامداران ببندند راه

جهاندار كىخسرو آن خوار داشت * خرد را بانديشه سالار داشت

سپاهى كه از بردع و اردبيل * بيامد بفرمود تا خيل خيل

بيايند و بر پيش او بگذرند * رد و موبد و مرزبان بشمرند

برفتند و سالارشان گستهم * كه در جنگ شيران نبودى دژم

همان گفت تا لشكر نيمروز * برفتند با رستم نيوسوز

بفرمود تا بر هيونان مست * نشينند و گيرند اسبان بدست

بسغد اندرون بود يك ماه شاه * همه سغد شد شاه را نيك خواه

سپه را درم داد و آسوده كرد * همى جست هنگام روز نبرد

هر آن كس كه بود از در كارزار * بدانست نيرنگ و بند حصار