شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٥٩

[ گريختن افراسياب ]

نديدند گرسيوز و جهن روى * كه او پيش خسرو شود رزمجوى

عنانش گرفتند و برتافتند * سوى ريگ آموى بشتافتند

چنو باز گشت استقيلا چو گرد * بيامد كه با شاه جويد نبرد

دمان شاه ايلا بپيش سپاه * يكى نيزه زد بر كمرگاه شاه

نبد كارگر نيزه بر جوشنش * نه ترس آمد اندر دل روشنش

چو خسرو دل و زور او را بديد * سبك تيغ تيز از ميان بر كشيد

بزد بر ميانش به دو نيم كرد * دل برز ايلا پر از بيم كرد

سبك برز ايلا چو آن زخم شاه * بديد آن دل و زور و آن دستگاه

بتاريكى اندر گريزان برفت * همى پوست بر تنش گفتى بكفت

سپه چون بديدند زو دستبرد * بآوردگه بر نماند ايچ گرد

بر افراسياب آن سخن مرگ بود * كجا پشت خود را بديشان نمود

ز تورانيان او چو آگاه شد * تو گفتى برو روز كوتاه شد

چو آوردگه خوار بگذاشتند * بفرمود تا بانگ برداشتند

كه اين شير مردى ز زنگ شبست * مرا بازگشتن ز تنگ شبست

گر ايدونك امروز يك بار باد * ترا جست و شادى ترا در گشاد

چو روشن كند روز روى زمين * درفش دلافروز ما را ببين

همه روى ايران چو دريا كنيم * ز خورشيد تابان ثريا كنيم

دو شاه و دو كشور چنان رزمساز * بلشكرگه خويش رفتند باز

چو نيمى ز تيره شب اندر گذشت * سپهر از بر كوه ساكن بگشت

سپهدار تركان بنه بر نهاد * سپه را همه ترگ و جوشن بداد

طلايه بفرمود تا ده هزار * بود ترك برگستوانور سوار

چنين گفت با لشكر افراسياب * كه من چون گذر يابم از رود آب

دمادم شما از پسم بگذريد * بجيحون و زورق زمان مشمريد

شب تيره با لشكر افراسياب * گذر كرد از آموى و بگذاشت آب

همه روى كشور به بىراه و راه * سراپرده و خيمه بد بىسپاه

سپيده چو از باختر بردميد * طلايه سپه را بهامون نديد

بيامد بمژده بر شهريار * كه پردخته شد شاه زين كارزار

همه دشت خيمه‌ست و پرده سراى * ز دشمن سوارى نبينم بجاى

چو بشنيد خسرو دوان شد به خاك * نيايش كنان پيش يزدان پاك

همى گفت كاى روشن كردگار * جهاندار و بيدار و پروردگار

تو دادى مرا فرّ و ديهيم و زور * تو كردى دل و چشم بد خواه كور

ز گيتى ستمكاره را دور كن * ز بيمش همه ساله رنجور كن

چو خورشيد زرّين سپر برگرفت * شب آن شعر پيروزه بر سر گرفت

جهاندار بنشست بر تخت عاج * بسر برنهاد آن دلافروز تاج

نيايش كنان پيش او شد سپاه * كه جاويد باد اين سزاوار گاه

شد اين لشكر از خواسته بىنياز * كه از لشكر شاه چين ماند باز

همى گفت هر كس كه اينت فسوس * كه او رفت با لشكر و بوق و كوس