شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٥٦

[ رزم دو سپاه به انبوه ]

نه بيند سر تيغ ما را نيام * نه هرگز بوم زين سپس شادكام

ز مردم شمر ار ز دام و دده * دلى كو نباشد به درد آژده

مبادا بدان ديده در آب و شرم * كه از درد ما نيست پر خون گرم

از آن ماه ديدار جنگى سوار * از آن سرو بن بر لب جويبار

همى ريخت از ديده خونين سرشك * ز دردى كه درمان نداند پزشك

همه نامداران پاسخ‌گزار * زبان برگشادند بر شهريار

كه اين دادگر بر تو آسان كناد * بد انديش را دل هراسان كناد

ز ما نيز يك تن نسازد درنگ * شب و روز بر درد و كين پشنگ

سپه را همه دل خروشان كنيم * باوردگه بر سر افشان كنيم

ز خسرو نبد پيش ازين كينه چيز * كنون كينه بر كين بيفزود نيز

سپه دل شكسته شد از بهر شاه * خروشان و جوشان همه رزمگاه

[ رزم دو سپاه به انبوه ]

[ رزم دو سپاه به انبوه ]

چو خورشيد بر زد سر از برج گاو * ز هامون بر آمد خروش چكاو

تبيره برآمد ز هر دو سراى * همان ناله بوق با كرّ ناى

ز گردان شمشير زن سى هزار * بياورد جهن از در كارزار

چو خسرو بر آن گونه بر ديدشان * بفرمود تا قارن كاويان

ز قلب سپاه اندر آمد چو كوه * ازو گشت جهن دلاور ستوه

سوى راست گستهم نوذر چو گرد * بيامد دمان با درفش نبرد

جهان شد ز گرد سواران بنفش * زمين پر سپاه و هوا پر درفش

بجنبيد خسرو ز قلب سپاه * هم افراسياب اندران رزمگاه

بپيوست جنگى كزان سان نشان * ندادند گردان گردنكشان

بكشتند چندان ز توران سپاه * كه درياى خون گشت آوردگاه

چنين بود تا آسمان تيره گشت * همان چشم جنگاوران خيره گشت

چو پيروز شد قارن رزم زن * بجهن دلير اندر آمد شكن

چو بر دامن كوه بنشست ماه * يلان بازگشتند ز آوردگاه

از ايرانيان شاد شد شهريار * كه چيره شدند اندران كارزار

همه شب همى جنگ را ساختند * بخواب و به خوردن نپرداختند

چو بر زد سر از چنگ خرچنگ هور * جهان شد پر از جنگ و آهنگ و شور

سپاه دو كشور كشيدند صف * همه جنگ را بر لب آورده كف

سپهدار ايران ز پشت سپاه * بشد دور با كهترى نيك خواه

چو لختى بيامد پياده ببود * جهان آفرين را فراوان ستود

بماليد رخ را بران تيره خاك * چنين گفت كاى داور داد و پاك

تو دانى كزو من ستم ديده‌ام * بسى روز بد را پسنديده‌ام

مكافات كن بد كنش را به خون * تو باشى ستم ديده را رهنمون

و ز ان جايگه با دلى پر ز غم * پر از كين سر از تخمهء زادشم

بيامد خروشان بقلب سپاه * بسر بر نهاد آن خجسته كلاه

خروش آمد و نالهء گاو دم * دم ناى رويين و رويينه خم

و زان روى لشكر بكردار كوه * برفتند جوشان گروها گروه