شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٥٤

[ رزم كىخسرو با شيده پسر افراسياب ]

نماند ايچ بر نيزه‌هاشان سنان * پر از آب برگستوان و عنان

برومى عمود و بشمشير و تير * بگشتند با يكديگر ناگزير

زمين شد ز گرد سواران سياه * نگشتند سير اندر آوردگاه

چو شيده دل و زور خسرو بديد * ز مژگان سرشكش برخ بر چكيد

بدانست كان فرّه ايزديست * ازو بر تن خويش بايد گريست

همان اسبش از تشنگى شد غمى * بنيروى مرد اندر آمد كمى

چو درمانده شد با دل انديشه كرد * كه گر شاه را گويم اندر نبرد

بيا تا بكشتى پياده شويم * ز خوى هر دو آهار داده شويم

پياده نگردد كه عار آيدش * ز شاهى تن خويش خوار آيدش

بدين چاره‌گر زو نيابم رها * شدم بىگمان در دم اژدها

به دو گفت شاها بتيغ و سنان * كند هر كسى جنگ و پيچد عنان

پياده به آيد كه جوييم جنگ * بكردار شيران بيازيم چنگ

جهاندار خسرو هم اندر زمان * بدانست انديشهء بد گمان

بدل گفت كين شير با زور و چنگ * نبيره فريدون و پور پشنگ

گر آسوده گردد تن آسان كند * بسى شير دل را هراسان كند

اگر من پياده نگردم بجنگ * به ايرانيان بر كند جاى تنگ

به دو گفت رهّام كاى تاجور * بدين كار ننگى مگردان گهر

چو خسرو پياده كند كارزار * چه بايد برين دشت چندين سوار

اگر پاى بر خاك بايد نهاد * من از تخم كشواد دارم نژاد

بمان تا شوم پيش او جنگ ساز * نه شاه جهاندار گردن فراز

برهّام گفت آن زمان شهريار * كه اى مهربان پهلوان سوار

چو شيده دلاور ز تخم پشنگ * چنان دان كه با تو نيايد بجنگ

ترا نيز با رزم او پاى نيست * بتركان چنو لشكر آراى نيست

يكى مرد جنگى فريدون نژاد * كه چون او دلاور ز مادر نزاد

نباشد مرا ننگ رفتن بجنگ * پياده بسازيم جنگ پلنگ

و زان سو بر شيده شد ترجمان * كه دورى گزين از بد بد گمان

جز از بازگشتن ترا راى نيست * كه با جنگ خسرو ترا پاى نيست

بهنگام كردن ز دشمن گريز * به از كشتن و جستن رستخيز

بدان نامور ترجمان شيده گفت * كه آورد مردان نشايد نهفت

چنان دان كه تا من ببستم كمر * همى بر فرازم بخورشيد سر

بدين زور و اين فره و دستبرد * نديدم بآوردگه نيز گرد

و ليكن ستودان مرا از گريز * به آيد چو گيرم بكارى ستيز

هم از گردش چرخ بر بگذريم * و گر ديدهء اژدها بسپرم

گر ايدر مرا هوش بر دست اوست * نه دشمن ز من باز دارد نه دوست

ندانم من اين زور مردى ز چيست * برين نامور فرّه ايزديست

پياده مگر دست يابم بدوى * بپيكار خون اندر آرم بجوى

بشيده چنين گفت شاه جهان * كه اى نامدار از نژاد مهان