شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٥٣

[ رزم كىخسرو با شيده پسر افراسياب ]

كه آمد سوارى ميان دو صف * سر افراز و جوشان و تيغى به كف

بخنديد ازو شاه و جوشن بخواست * درفش بزرگى بر آورد راست

يكى ترگ زرّين بسر بر نهاد * درفشش برهّام گودرز داد

همه لشكرش زار و گريان شدند * چو بر آتش تيز بريان شدند

خروشى بر آمد كه اى شهريار * بآهن تن خويش رنجه مدار

شهان را همه تخت بودى نشست * كه بر كين كمر بر ميان تو بست

كه جز خاك تيره نشستن مباد * به هيچ آرزو كام و دستش مباد

سپهدار با جوشن و گرز و خود * بلشكر فرستاد چندى درود

كه يك تن مجنبيد زين رزمگاه * چپ و راست و قلب و جناح سپاه

نبايد كه جويد كسى جنگ و جوش * برهّام گودرز داريد گوش

چو خورشيد بر چرخ گردد بلند * ببينيد تا بر كه آيد گزند

شما هيچ دل را مداريد تنگ * چنينست آغاز و فرجام جنگ

گهى بر فراز و گهى در نشيب * گهى شادكامى گهى در نهيب

بر انگيخت شبرنگ بهزاد را * كه دريافتى روز تگ باد را

ميان بسته با نيزه و خود و گبر * همى گرد اسبش بر آمد بابر

ميان دو صف شيده او را بديد * يكى باد سرد از جگر بركشيد

به دو گفت پور سياوش رد * توى اى پسنديدهء پر خرد

نبيره جهاندار توران سپاه * كه سايد همى ترگ بر چرخ ماه

جز آنى كه بر تو گمانى برد * جهان ديده‌يى كو خرد پرورد

اگر مغز بوديت با خال خويش * نكردى چنين جنگ را دست پيش

اگر جنگ جويى ز پيش سپاه * برو دور بگزين يكى رزمگاه

كز ايران و توران نبينند كس * نخواهيم ياران فرياد رس

چنين داد پاسخ به دو شهريار * كه اى شير درنده در كار زار

منم داغ دل پور آن بىگناه * سياوش كه شد كشته بر دست شاه

بدين دشت از ايران بكين آمدم * نه از بهر گاه و نگين آمدم

ز پيش پدر چون كه برخاستى * ز لشكر نبرد مرا خواستى

مرا خواستى كس نبودى روا * كه پيشت فرستادمى ناسزا

كنون آرزو كن يكى رزمگاه * بديدار دور از ميان سپاه

نهادند پيمان كه از هر دو روى * به يارى نيايد كسى كينه‌جوى

هم اينها كه دارند با ما درفش * ز بد روى ايشان نگردد بنفش

برفتند هر دو ز لشكر بدور * چنانچون شود مرد شادان بسور

بيابان كه آن از در رزم بود * بدانجايگه مرز خوارزم بود

رسيدند جايى كه شير و پلنگ * بدان شخّ بىآب ننهاد چنگ

نپرّيد بر آسمانش عقاب * ازو بهرهء شخّ و بهرى سراب

نهادند آوردگاهى بزرگ * دو اسب و دو جنگى بسان دو گرگ

سواران چو شيران آخته زهار * كه باشند پر خشم روز شكار

بگشتند با نيزه‌هاى دراز * چو خورشيد تابنده گشت از فراز