شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٥٢

[ رزم كىخسرو با شيده پسر افراسياب ]

هنر يافته مرد سنگى بجنگ * نجويد گه رزم چندين درنگ

كنون تا خداوند خورشيد و ماه * كرا شاد دارد بدين رزمگاه

نخواهم ز تو اسب و دينار و گنج * كه بر كس نماند سراى سپنج

به زور جهان آفرين كردگار * بديهيم كاوس پروردگار

كه چندان نمانم شما را زمان * كه بر گُل جهد تند باد خزان

بدان خواسته نيست ما را نياز * كه از جور و بيدادى آمد فراز

كرا پشت گرمى بيزدان بود * هميشه دل و بخت خندان بود

بر و بوم و گنج و سپاهت مراست * همان تخت و زرّين كلاهت مراست

پشنگ آمد و خواست از من نبرد * زره دار بىلشكر و دار و برد

سپيده دمان هست مهمان من * بخنجر ببيند سر افشان من

كسى را نخواهم ز ايران سپاه * كه با او بگردد بآوردگاه

من و شيده و دشت و شمشير تيز * بر آرم بفرجام ازو رستخيز

گر ايدونك پيروز گردم بجنگ * نسازم برين سان كه گفتى درنگ

مبارز خروشان كنيم از دو روى * ز خون دشت گردد پر از رنگ و بوى

از ان پس يلان را همه همگروه * بجنگ اندر آريم بر سان كوه

چو اين گفته باشى بشيده بگوى * كه اى كم خرد مهتر كامجوى

نه تنها تو ايدر بكام آمدى * نه بر جستن ننگ و نام آمدى

نه از بهر پيغام افراسياب * كه كردار بد كرد بر تو شتاب

جهاندارت انگيخت از انجمن * ستودانت ايدر بود هم كفن

گزند آيدت زان سر بىگزند * كه از تن بريدند چون گوسفند

بيامد دمان قارن از نزد شاه * به نزديكى آن درفش سياه

سخن هر چه بشنيد با او بگفت * نماند ايچ نيك و بد اندر نهفت

بشد شيده نزديك افراسياب * دلش چون بر آتش نهاده كباب

ببد شاه تركان ز پاسخ دژم * غمى گشت و بر زد يكى تيز دم

از آن خواب كز روزگار دراز * بديد و ز هر كس همى داشت راز

سرش گشت گردان و دل پر نهيب * بدانست كآمد بتنگى نشيب

به دو گفت فردا بدين رزمگاه * ز افگنده مردان نيابند راه

بشيده چنين گفت كز بامداد * مكن تا دو روز اى پسر جنگ ياد

بدين رزم بشكست گويى دلم * بر آنم كه دل راز تن بگسلم

پسر گفت كاى شاه تركان و چين * دل خويش را بد مكن روز كين

چو خورشيد فردا بر آرد درفش * درفشان كند روى چرخ بنفش

من و خسرو و دشت آوردگاه * برانگيزم از شاه گرد سپاه

چو روشن شد آن چادر لاژورد * جهان شد بكردار ياقوت زرد

نشست از بر اسب جنگى پشنگ * ز باد جوانى سرش پر ز جنگ

بجوشن بپوشيد روشن برش * ز آهن كلاه كيان بر سرش

درفشش يكى ترك جنگى بچنگ * خرامان بيامد بسان پلنگ

چو آمد بنزديك ايران سپاه * يكى نامدارى بشد نزد شاه