شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٥٠

[ پاسخ فرستادن كىخسرو به افراسياب ]

از افراسياب آن سپهدار چين * پدر مادر شاه ايران زمين

سوارى دمان از طلايه برفت * بر شاه ايران خراميد تفت

كه پيغمبر شاه توران سپاه * گوى بر منش با درفشى سياه

همى شيده گويد كه هستم بنام * كسى بايدم تا گزارم پيام

دل شاه شد زان سخن پر ز شرم * فرو ريخت از ديدگان آب گرم

چنين گفت كاين شيده خال منست * به بالا و مردى همال منست

نگه كرد گردنكشى زان ميان * نبد پيش جز قارن كاويان

به دو گفت رو پيش او شاد كام * درودش ده از ما و بشنو پيام

چو قارن بيامد ز پيش سپاه * بديد آن درفشان درفش سياه

چو آمد بر شيده دادش درود * ز شاه و ز ايرانيان بر فزود

جوان نيز بگشاد شيرين زبان * كه بيدار دل بود و روشن روان

بگفت آنچ بشنيد ز افراسياب * ز آرام و ز بزم و رزم و شتاب

[ پاسخ فرستادن كىخسرو به افراسياب ]

[ پاسخ فرستادن كىخسرو به افراسياب ]

چو بشنيد قارن سخنهاى نغز * از ان نامور بخرد پاك مغز

بيامد بر شاه ايران بگفت * كه پيغامها با خرد بود جفت

چو بشنيد خسرو ز قارن سخن * به ياد آمدش گفتهاى كهن

بخنديد خسرو ز كار نيا * از آن جستن چاره و كيميا

از آن پس چنين گفت كافراسياب * پشيمان شدست از گذشتن ز آب

و را چشم بىآب و لب پر سخن * مرا دل پر از دردهاى كهن

بكوشد كه تا دل بپيچاندم * ببيشئى لشكر بترساندم

بدان گه كه گردنده چرخ بلند * نگردد ببايست روز گزند

كنون چارهء ما جزين نيست روى * كه من دل پر از كين شوم پيش اوى

بگردم بآورد با او بجنگ * بهنگام كوشش نسازم درنگ

همه بخردان و ردان سپاه * بآواز گفتند كين نيست راه

جهان ديده پر دانش افراسياب * جز از چاره جستن نبيند بخواب

نداند جز از تنبل و جادويى * فريب و بد انديشى و بد خويى

ز لشكر كنون شيده را برگزيد * كه اين ديد بند بدى را كليد

همى خواهد از شاه ايران نبرد * بدان تا كند روز ما را به درد

تو بر تيزئ او دليرى مكن * از ايران و ز تاج سيرى مكن

و گر شيده از شاه جويد نبرد * بآورد گستاخ با او مگرد

بدست تو گر شيده گردد تباه * يكى نامور كم شود زان سپاه

و گر دور از ايدر تو گردى هلاك * ز ايران بر آيد يكى تيره خاك

يكى زنده از ما نماند بجاى * نه شهر و بر و بوم ايران بپاى

كسى نيست ما را ز تخم كيان * كه كين را ببندد كمر بر ميان

نياى تو پيرى جهان ديده است * بتوران و چين در پسنديده است

همى پوزش آرد بدين بد كه كرد * ز بيچارگى جست خواهد نبرد

همى گويد اسبان و گنج درم * كه بنهاد تور از پى زادشم

همان تخت شاهى و تاج سران * كمرهاى زرّين و گرز گران