شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٥

[ گفتار اندر مردن فريدون ]

سپه را ز دريا بهامون كشيد * ز هامون سوى آفريدون كشيد

چو آمد بنزديك تميشه باز * نيارا بديدار او بد نياز

بر آمد ز در نالهء كرّ ناى * سراسر بجنبيد لشكر ز جاى

همه پشت پيلان ز پيروزه تخت * بياراست سالار پيروز بخت

چه با مهد زرّين بديباى چين * بگوهر بياراسته همچنين

چه با گونه گونه درفشان درفش * جهانى شده سرخ و زرد و بنفش

ز درياى گيلان چو ابر سياه * دُمادُم بسارى رسيد آن سپاه

[ چو آمد بنزديك شاه آن سپاه * فريدون پذيره بيامد به راه ]

همه گيل مردان چو شير يله * ابا طوق زرين و مشكين كله

پس پشت شاه اندر ايرانيان * دليران و هر يك چو شير ژيان

بپيش سپاه اندرون پيل و شير * پس ژنده پيلان يلان دلير

درفش درفشان چو آمد پديد * سپاه منوچهر صف بر كشيد

پياده شد از باره سالار نو * درخت نو آيين پر از بار نو

زمين را ببوسيد و كرد آفرين * بران تاج و تخت و كلاه و نگين

فريدونش فرمود تا بر نشست * ببوسيد و بسترد رويش بدست

پس آنگه سوى آسمان كرد روى * كه اى دادگر داور راستگوى

تو گفتى كه من دادگر داورم * به سختى ستم ديده را ياورم

همم داد دادى و هم داورى * همم تاج دادى هم انگشترى

بفرمود پس تا منوچهر شاه * نشست از بر تخت زر با كلاه

سپهدار شيروى با خواسته * بدرگاه شاه آمد آراسته

بفرمود پس تا منوچهر شاه * ببخشيد يك سر همه با سپاه

[ گفتار اندر مردن فريدون ]

[ گفتار اندر مردن فريدون ]

چو اين كرده شد روز برگشت بخت * بپژمرد برگ كيانى درخت

كرانه گزيد از بر تاج و گاه * نهاده بر خود سر هر سه شاه

پر از خون دل و پر ز گريه دو روى * چنين تا زمانه سر آمد به روى

فريدون شد و نام از و ماند باز * بر آمد برين روزگار دراز

[ همان نيكنامى به و راستى * كه كرد اى پسر سود بر كاستى ]

منوچهر بنهاد تاج كيان * بزنّار خونين ببستش ميان

بر آيين شاهان يكى دخمه كرد * چه از زرّ سرخ و چه از لاژورد

نهادند زير اندرش تخت عاج * بياويختند از بر عاج تاج

بپدرود كردنش رفتند پيش * چنانچون بود رسم آيين و كيش

در دخمه بستند بر شهريار * شد آن ارجمند از جهان زار و خوار

جهانا سراسر فسوسى و باد * به تو نيست مرد خردمند شاد