شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٤٨

[ پيام فرستادن افراسياب به نزديك كىخسرو ]

دو لشكر برين گونه پر درد و خشم * ستاره بما دارد از چرخ چشم

بانبوه جستن نه نيكوست جنگ * شكستى بود باد ماند بچنگ

مبارز پراگنده بيرون كنيم * از يشان بيابان پر از خون كنيم

چنين داد پاسخ كه اى شهريار * چو زين گونه جويى همى كارزار

نخستين ز لشكر مبارز منم * كه بر شير و بر پيل اسب افگنم

كسى را ندانم كه روز نبرد * فشاند بر اسب من از دور گرد

مرا آرزو جنگ كىخسروست * كه او در جهان شهريار نوست

اگر جويد او بىگمان جنگ من * رهايى نيابد ز چنگال من

دل و پشت ايشان شكسته شود * بران انجمن كار بسته شود

وگر ديگرى پيشم آيد بجنگ * به خاك اندر آرم سرش بىدرنگ

به دو گفت كاى كار ناديده مرد * شهنشاه كى جويد از تو نبرد

اگر جويدى هم نبردش منم * تن و نام او زير پاى افگنم

گر او با من آيد بآوردگاه * برآسايد از جنگ هر دو سپاه

بدوشيده گفت اى جهان ديده مرد * چشيده ز گيتى بسى گرم و سرد

پسر پنج زنده‌ست پيشت بپاى * نمانيم تا تو كنى رزم راى

نه لشكر پسندد نه ايزد پرست * كه تو جنگ او را كنى پيش دست

به دو گفت شاه اى سر افراز مرد * نه گرم آزموده ز گيتى نه سرد

از ايدر برو تا ميان سپاه * از يشان يكى مرد دانا بخواه

بكى خسرو از من پيامى رسان * كه گيتى جزين دارد آيين و سان

نبيره كه رزم آورد با نيا * دلش بر بدى باشد و كيميا

چنين بود راى جهان آفرين * كه گردد جهان پر ز پرخاش و كين

سياوش نه بر بىگنه كشته شد * از آموزگاران سرش گشته شد

گنه گر مرا بود پيران چه كرد * چو رويين و لهّاك و فرشيد ورد

كه بر پشت زينشان ببايست بست * پر از خون بكردار پيلان مست

گر ايدونك گويم كه تو بد تنى * بد انديش و ز تخم آهرمنى

بگوهر نگه كن بتخمه منم * نكوهش همى خويشتن را كنم

تو اين كين بگودرز و كاوس مان * كه پيش من آرند لشكر دمان

نه زان گفتم اين كز تو ترسان شدم * و گر پير گشتم دگر سان شدم

همه ريگ و دريا مرا لشكرند * همه نرّه شيرند و كنداورند

هر آنگه كه فرمان دهم كوه گنك * چو دريا كنند اى پسر روز جنگ

و ليكن همى ترسم از كردگار * ز خون ريختن و ز بد روزگار

كه چندين سر نامور بىگناه * جدا گردد از تن بدين رزمگاه

گر از پيش من بر نگردى ز جنگ * نگردى همانا كه آيدت ننگ

چو با من بسوگند پيمان كنى * بكوشى كه پيمان من نشكنى

بدين كار باشم ترا رهنماى * كه گنج و سپاهت بماند بجاى

چو كار سياوش فرامش كنى * نيا را بتوران برامش كنى

برادر بود جهن و جنگى پشنگ * كه در جنگ دريا كند كوه سنگ