شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٤٧

[ آمدن پشنگ نزديك پدر ، افراسياب ]

زمين بر نتابد سپاه ترا * نه خورشيد تابان كلاه ترا

نيايد ز شاهان كسى پيش تو * جزين بىپدر بد گهر خويش تو

سياوش را چون پسر داشتى * برو رنج و مهر پدر داشتى

يكى باد ناخوش ز روى هوا * برو بر گذشتى نبودى روا

ازو سير گشتى چو كردى درست * كه او تاج و تخت و سپاه تو جست

گر او را نكشتى جهاندار شاه * به دو بازگشتى نگين و كلاه

كنون اينك آمد بپيشت بجنگ * نيابد بگيتى فراوان درنگ

هر آن كس كه نيكى فراموش كند * همى راى جان سياوش كند

بپروردى اين شوم ناپاك را * پدروار نسپرديش خاك را

همى داشتى تا برآورد پر * شد از مهر شاه از در تاج زر

ز توران چو مرغى بايران پريد * تو گفتى كه هرگز نيا را نديد

ز خوبى نگه كن كه پيران چه كرد * بدان بىوفا ناسزاوار مرد

همه مهر پيران فراموش كرد * پر از كينه سر دل پر از جوش كرد

همى بود خاموش چو آمد بمشت * چنان مهربان پهلوان را بكشت

از ايران كنون با سپاهى بجنگ * بيامد بپيش نيا تيز چنگ

نه دينار خواهد نه تخت و كلاه * نه اسب و نه شمشير و گنج و سپاه

ز خويشان جز از جان نخواهد همى * سخن را ازين در نكاهد همى

پدر شاه و فرزانه‌تر پادشاست * بدين راست گفتار من بر گواست

از ايرانيان نيست چندين سخن * سپه را چنين دل شكسته مكن

بديشان چبايد ستاره شمر * بشمشير جويند مردان هنر

سواران كه در ميمنه با منند * همه جنگ را يكدل و يك تنند

چو دستور باشد مرا پادشا * از يشان نمانم يكى پارسا

بدوزم سر و ترگ ايشان بتير * نه انديشم از كنده و آبگير

چو بشنيد افراسياب اين سخن * به دو گفت مشتاب و تندى مكن

سخن هرچ گفتى همه راست بود * جز از راستى را نبايد شنود

و ليكن تو دانى كه پيران گرد * بگيتى همه را به نيكى سپرد

نبود در دلش كژّى و كاستى * نجستى بجز خوبى و راستى

همان پيل بد روز جنگ او به زور * چو دريا دل و رخ چو تابنده هور

برادرش هومان پلنگ نبرد * چو لهّاك جنگى و فرشيد ورد

ز تركان سواران كين صد هزار * همه نامجوى از در كارزار

برفتند از ايدر پر از جنگ و جوش * من ايدر نوان با غم و با خروش

از آن كو برين دشت كين كشته شد * زمين زير او چون گل آغشته شد

همه مرز توران شكسته دلند * ز تيمار دل را همى بگسلند

نبينند جز مرگ پيران بخواب * نخواند كسى نام افراسياب

بباشيم تا نامداران ما * مهان و ز لشكر سواران ما

ببينند ايرانيان را به چشم * ز دل كم شود سوگ با درد و خشم

هم ايرانيان نيز چندين سپاه * ببينند آيين تخت و كلاه