شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٤٥

[ آگاه شدن افراسياب از كشته شدن پيران و سپاه آراستن كىخسرو ]

چو باز آمد از هر سوى رزمساز * چنين گفت با شاه گردن فراز

كه چندين سپه را برين دشت جنگ * علف بايد و ساز و جاى درنگ

ز يك سو بدرياى گيلان رهست * چراگاه اسبان و جاى نشست

بدين روى جيحون و آب روان * خورش آورد مرد روشن روان

ميان اندرون ريگ و دشت فراخ * سرا پرده و خيمه بر سوى كاخ

دلش تازه‌تر گشت زان آگهى * بيامد بدرگاه شاهنشهى

سپهدار خود ديده بد روزگار * نرفتى بگفتار آموزگار

بياراست قلب و جناح سپاه * طلايه كه دارد ز دشمن نگاه

همان ساقه و جايگاه بنه * همان ميسره راست با ميمنه

بياراست لشكر گهى شاهوار * بقلب اندرون تيغ زن سى هزار

نگه كرد بر قلبگه جاى خويش * سپهبد به دو لشكر آراى خويش

بفرمود تا پيش او شد پشنگ * كه او داشتى چنگ و روز نهنگ

بلشكر چنو نامدارى نبود * بهر كار چون او سوارى نبود

برانگيختى اسب و دم پلنگ * گرفتى بكندى ز نيروى چنگ

همان نيزهء آهنين داشتى * بآورد بر كوه بگذاشتى

پشنگست نامش پدر شده خواند * كه شيده بخورشيد تابنده ماند

ز گردان گردنكشان صد هزار * به دو داد شاه از در كارزار

همان ميسره جهن را داد و گفت * كه نيك اخترت باد هر جاى جفت

كه باشد نگهبان پشت پشنگ * نپيچيد سر ار بارد از ابر سنگ

سپاهى بجنگ كهيلا سپرد * يكى تيزتر بود ايلاى گرد

نبيره جهاندار افراسياب * كه از پشت شيران ربودى كباب

دو جنگى ز توران سواران بدند * بدل يك بيك كوه ساران بدند

سوى ميمنه لشكرى برگزيد * كه خورشيد گشت از جهان ناپديد

فراخان سالار چارم پسر * كمر بست و آمد بپيش پدر

به دو داد ترك چگل سى هزار * سواران و شايستهء كارزار

طرازى و غزّى و خلّخ سوار * همان سى هزار آزموده سوار

كه سالارشان بود پنجم پسر * يكى نامور گرد پرخاشخر

و را خواندندى گوِ گردگير * كه بر كوه بگذاشتى تيغ و تير

دمور و جرنجاش با او برفت * به يارى جهن سر افراز تفت

ز گردان و جنگ آوران سى هزار * برفتند با خنجر كارزار

جهان ديده نستوه سالارشان * پشنگ دلاور نگهدارشان

همان سى هزار از يلان تركمان * برفتند با گرز و تير و كمان

سپهبد چو اغريرث جنگجوى * كه با خون يكى داشتى آب جوى

و ز ان نامور تيغ زن سى هزار * گزين كرد شاه از در كارزار

سپهبد چو گرسيوز پيل تن * جهانجوى و سالار آن انجمن

به دو داد پيلان و سالارگاه * سر نامداران و پشت سپاه

از آن پس گزيد از يلان ده هزار * كه سيرى نداند كس از كارزار