شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٣٩

[ سپاه آراستن كىخسرو با افراسياب ]

كند آفرين بر جهاندار شاه * كه بىاو مبيناد كس پيشگاه

مر او را ستاينده كردار اوست * جهان سر بسر زير آثار اوست

چو مايه ندارم ثناى ورا * نيايش كنم خاك پاى ورا

زمانه سراسر به دو زنده باد * خرد تخت او را فروزنده باد

دلش شادمانه چو خرّم بهار * هميشه برين گردش روزگار

ازو شادمانه دل انجمن * بهر كار پيروز و چيره سخن

همى تا بگردد فلك چرخ وار * بود اندرو مشترى را گذار

شهنشاه ما باد با جاه و ناز * ازو دور چشم بد و بىنياز

كنون زين سپس نامه باستان * بپيوندم از گفتهء راستان

چو پيش آورم گردش روزگار * نبايد مرا پند آموزگار

چو پيكار كىخسرو آمد پديد * ز من جادويها ببايد شنيد

بدين داستان در ببارم همى * به سنگ اندرون لاله كارم همى

كنون خامه‌اى يافتم بيش از ان * كه مغز سخن بافتم پيش از ان

ايا آزمون را نهاده دو چشم * گهى شادمانى گهى درد و خشم

شگفت اندرين گنبد لاژورد * بماند چنين دل پر از داغ و درد

چنين بود تا بود دور زمان * بنوّى تو اندر شگفتى ممان

يكى را همه بهره شهدست و قند * تن آسانى و ناز و بخت بلند

يكى زو همه ساله با درد و رنج * شده تنگ دل در سراى سپنج

يكى را همه رفتن اندر نهيب * گهى در فراز و گهى در نشيب

چنين پروراند همى روزگار * فزون آمد از رنگ گل رنج خار

هر آنگه كه سال اندر آمد بشست * ببايد كشيدن ز بيشيت دست

ز هفتاد بر نگذرد بس كسى * ز دوران چرخ آزمودم بسى

و گر بگذرد آن همه بتّريست * بدان زندگانى ببايد گريست

اگر دام ماهى بدى سال شست * خردمند ازو يافتى راه جست

نيابيم بر چرخ گردنده راه * نه بر كار دادار خورشيد و ماه

جهاندار اگر چند كوشد برنج * بتازد بكين و بنازد بگنج

همش رفت بايد بديگر سراى * بماند همه كوشش ايدر بجاى

تو از كار كىخسرو اندازه گير * كهن گشته كار جهان تازه گير

كه كين پدر باز جست از نيا * بشمشير و هم چاره و كيميا

نيا را بكشت و خود ايدر نماند * جهان نيز منشور او را نخواند

چنينست رسم سراى سپنج * بدان كوش تا دور مانى ز رنج

چو شد كار پيران ويسته بسر * بجنگ دگر شاه پيروز گر

بياراست از هر سوى مهتران * برفتند با لشكرى بىكران

بر آمد خروشيدن كرّ ناى * بهامون كشيدند پرده سراى

به شهر اندرون جاى خفتن نماند * بدشت اندرون راه رفتن نماند

يكى تخت پيروزه بر پشت پيل * نهادند و شد روى گيتى چو نيل

نشست از بر تخت با تاج شاه * خروش آمد از دشت و ز بارگاه