شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٣٧

اندر ستايش سلطان محمود

بدانگه به دو گفت تيمار دار * چو بيژن نبيند كس از روزگار

كزو رنج بر مهر بگزيده‌اى * ستايش بدين گونه بشنيده‌اى

بزيبد ببد شاه يك هفته نيز * درم داد و دينار و هر گونه چيز

فرستاد هر سو فرستادگان * بنزد بزرگان و آزادگان

چو از جنگ پيران شدى بىنياز * يكى رزم كىخسرو اكنون بساز

ز يزدان بران شاه باد آفرين * كه نازد به دو تاج و تخت و نگين

كه گنجش ز بخشش بنالد همى * بزرگى ز نامش ببالد همى

ز دريا به دريا سپاه ويست * جهان زير فرّ كلاه ويست

خداوند نام و خداوند گنج * خداوند شمشير و خفتان و رنج

ز گيتى بكان اندرون زر نماند * كه منشور جود و را بر نخواند

ببزم اندرون گنج پيدا كند * چو رزم آيدش رنج بينا كند

ببار آورد شاخ دين و خرد * گمانش بدانش خرد پرورد

بانديشه از بىگزندان بود * هميشه پناهش بيزدان بود

چو او مرز گيرد بشمشير تيز * بر انگيزد اندر جهان رستخيز

ز دشمن ستاند ببخشد بدوست * خداوند پيروزگر يار اوست

بدان تيغ زن دست گوهر فشان * ز گيتى نجويد همى جز نشان

كه در بزم درياش خواند سپهر * برزم اندرون شير خورشيد چهر

گواهى دهد بر زمين خاك و آب * همان بر فلك چشمهء آفتاب

كه چون او نديدست شاهى بجنگ * نه در بخشش و كوشش و نام و ننگ

اگر مهر با كين بر آميزدى * ستاره ز خشمش بپرهيزدى

تنش زورمند است و چندان سپاه * كه اندر ميان باد را نيست راه

پس لشكرش هفتصد ژنده پيل * خداى جهان يارش و جبرئيل

همى باژ خواهد ز هر مهترى * ز هر نامدارى و هر كشورى

اگر باژ ندهند كشور دهند * همان گنج و هم تخت و افسر دهند

كه يا رد گذشتن ز پيمان اوى * و گر سر كشيدن ز فرمان اوى

كه در بزم گيتى به دو روشنست * برزم اندرون كوه در جوشنست

ابو القاسم آن شهريار دلير * كجا گور بستاند از چنگ شير

جهاندار محمود كاندر نبرد * سر سركشان اندر آرد بگرد

جهان تا جهان باشد او شاه باد * بلند اخترش افسر ماه باد

كه آرايش چرخ گردنده اوست * ببزم اندرون ابر بخشنده اوست

خرد هستش و نيك نامى و داد * جهان بىسر و افسر او مباد

سپاه و دل و گنج و دستور هست * همان رزم و بزم و مى و سور هست