شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٣٦

[ باز آمدن بيژن با گستهم ]

سه اسب و دو كشته برو بسته زار * همى بينم از دور با يك سوار

همه نامداران ايران سپاه * نهادند چشم از شگفتى به راه

كه تا كيست از مرز توران زمين * كه يا رد گذشتن برين دشت كين

هم اندر زمان بيژن آمد دمان * ببازو بزه برفگنده كمان

بر اسبان چو لهّاك و فرشيد ورد * فگنده نگونسار پر خون و گرد

بر اسبى دگر بر پر از درد و غم * بآغوش ترك اندرون گستهم

چو بيژن بنزديك خسرو رسيد * سر تاج و تخت بلندش بديد

ببوسيد و بر خاك بنهاد روى * بشد شاد خسرو بديدار اوى

بپرسيد و گفتش كه اى شير مرد * كجا رفته بودى ز دشت نبرد

ز گستهم بيژن سخن ياد كرد * ز لهّاك و ز گرد و فرشيد ورد

و ز ان خسته و زارىء گستهم * ز جنگ سواران و ز بيش و كم

كنون آرزو گستهم را يكيست * كه آن كار بر شاه دشوار نيست

بديدار شاه آمدستش هوا * و زان پس اگر ميرد او را روا

بفرمود پس شاه آزرم جوى * كه بردند گستهم را پيش اوى

چنان نيك دل شد ازو شهريار * كه از گريه مژگانش آمد ببار

چنان بد ز بس خستگى گستهم * كه گفتى همى بر نيامدش دم

يكى بوى مهر شهنشاه يافت * بپيچيد و ديده سوى او شتافت

بباريد از ديدگاه آب مهر * سپهبد پر از آب و خون كرد چهر

بزرگان برو زار و گريان شدند * چو بر آتش تيز بريان شدند

دريغ آمد او را سپهبد بمرگ * كه سندان كين بد سرش زير ترگ

ز هوشنگ و طهمورث و جمّشيد * يكى مهره بد خستگان را اميد

رسيده بميراث نزديك شاه * ببازوش برداشتى سال و ماه

چو مهر دلش گستهم را بخواست * گشاد آن گرانمايه از دست راست

ابر بازوى گستهم بر ببست * بماليد بر خستگيهاش دست

پزشكان كه از روم و ز هند و چين * چه از شهر يونان و ايران زمين

ببالين گستهمشان بر نشاند * ز هر گونه افسون بروبر بخواند

و ز آنجا بيامد بجاى نماز * بسى با جهان آفرين گفت راز

دو هفته بر آمد بران خسته مرد * سر آمد همه رنج و سختى و درد

بر اسبش ببردند نزديك شاه * چو شاه اندرو كرد لختى نگاه

بايرانيان گفت كز كردگار * بود هر كسى شاد و به روزگار

و ليكن شگفتست اين كار من * بدين راستى بر شده يار من

بپيروزى اندر غم گستهم * نكرد اين دل شادمان را دژم

بخواند آن زمان بيژن گيو را * به دو داد دست گو نيو را

كه تو نيك بختى و يزدان شناس * مدار از تن خويش هرگز هراس

همه مهر پروردگارست و بس * ندانم بگيتى جز او هيچ كس

كه اويست جاويد و فريادرس * به سختى نگيرد جز او دست كس

اگر زنده گردد تن مرده مرد * جهاندار گستهم را زنده كرد