شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٣٤

[ زنهار خواستن تورانيان از كىخسرو ]

از افراسيابش نه برگشت سر * كنون شهريارش چنين داد بر

مكافات او ما جزين خواستيم * همى گاه و ديهيمش آراستيم

از انديشهء ما سخن در گذشت * فلك بر سرش بر دگر گونه گشت

بدل بر جفا كرد بر جاى مهر * بدين سر دگر گونه بنمود چهر

كنون پند گودرز و فرمان من * بيفگند گفتار و پيمان من

تبه كرد مهر دل پاك را * بزهر اندر آميخت ترياك را

كه آمد بجنگ شما با سپاه * كه چندان شد از شهر ايران تباه

ز توران بسيچيد و آمد دمان * كه ژوپين گودرز بودش زمان

پسر با برادر كلاه و كمر * سليح و سپاه و همه بوم و بر

بداد از پى مهر افراسياب * زمانه برو كرد چندين شتاب

بفرمود تا مشك و كافور ناب * بعنبر بر آميخته با گلاب

تنش را بيالود زان سربسر * بكافور و مشكش بياگند سر

بديباى رومى تن پاك اوى * بپوشيد آن جان ناپاك اوى

يكى دخمه فرمود خسرو به مهر * بر آورده سر تا بگردان سپهر

نهاد اندرو تختهاى گران * چنانچون بود در خور مهتران

نهادند مر پهلوان را بگاه * كمر بر ميان و بسر بر كلاه

چنينست كردار اين پر فريب * چه مايه فرازست و چندى نشيب

خردمند را دل ز كردار اوى * بماند همى خيره از كار اوى

ازان پس گروى زره را بديد * يكى باد سرد از جگر بر كشيد

نگه كرد خسرو بدان زشت روى * چو ديوى بسر بر فروهشته موى

همى گفت كاى كردگار جهان * تو دانى همى آشكار و نهان

همانا كه كاوس بد كرده بود * بپاداش ازو زهر و كين آزمود

كه ديوى چنين بر سياوش گماشت * ندانم جزين كينه بر دل چه داشت

و ليكن بپيروزى يك خداى * جهاندار نيكى ده و رهنماى

كه خون سياوش ز افراسياب * بخواهم بدين كينه گيرم شتاب

گروى زره را گره تا گره * بفرمود تا بر كشيدند زه

چو بندش جدا شد سرش را ز بند * بريدند همچون سر گوسفند

بفرمود او را فگندن به آب * بگفتا چنين بينم افراسياب

[ زنهار خواستن تورانيان از كىخسرو ]

[ زنهار خواستن تورانيان از كىخسرو ]

ببد شاه چندى بران رزمگاه * بدان تا كند سازگار سپاه

دهد پادشاهى كرا در خورست * كسى كز در خلعت و افسرست

بگودرز داد آن زمان اصفهان * كلاه بزرگى و تخت مهان

به اندازه اندر خور كارشان * بياراست خلعت سزاوارشان

از آنها كه بودند مانده بجاى * كه پيرانشان بد سر و كدخداى

فرستاده آمد بنزديك شاه * خردمند مردى ز توران سپاه

كه ما شاه را بنده و چاكريم * زمين جز بفرمان او نسپريم

كس از خواست يزدان نيابد رها * اگر چه شود در دم اژدها

جهاندار داند كه ما خود كييم * ميان تنگ بسته ز بهر چييم