شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٣٣

[ دخمه كردن كىخسرو بر پيران و سران توران و كشتن گروىزره را ]

فرود آمد از اسب و او را چو باد * بىآزار نرم از بر زين نهاد

بدان ترك فرمود تا بر نشست * بآغوش او اندر آورد دست

سمند نوندش همى راند نرم * برو بر همى آفرين خواند گرم

مگر زنده او را بر شهريار * تواند رسانيدن از كارزار

همى راند بيژن پر از درد و غم * روانش پر از انده گستهم

[ دخمه كردن كىخسرو بر پيران و سران توران و كشتن گروىزره را ]

[ دخمه كردن كىخسرو بر پيران و سران توران و كشتن گروىزره را ]

چو از روز نه ساعت اندر گذشت * خور از گنبد چرخ گردان بگشت

جهاندار خسرو بنزد سپاه * بيامد بدان دشت آوردگاه

پذيره شدندش سراسر سران * همه نامداران و جنگاوران

برو خواندند آفرين بخردان * كه اى شهريار و سر موبدان

چنان هم همى بود بر اسب شاه * بدان تا ببينند رويش سپاه

بريشان همى خواند شاه آفرين * كه آباد بادا بگردان زمين

بآيين پس پشت لشكر چو كوه * همى رفت گودرز با آن گروه

سر كشتگان را فگنده نگون * سليح و تن و جامهاشان به خون

همان ده مبارز كه كز آوردگاه * بياورده بودند گردان شاه

پس لشكر اندر همى راندند * ابر شهريار آفرين خواندند

چو گودرز نزديك خسرو رسيد * پياده شد از دور كو را بديد

ستايش كنان پهلوان سپاه * بيامد بغلتيد در پيش شاه

همه كشتگان را بخسرو نمود * بگفتش كه همرزم هر كس كه بود

گروى زره را بياورد گيو * دمان با سپهدار پيران نيو

ز اسب اندر آمد سبك شهريار * نيايش همى كرد بر كردگار

ز يزدان سپاس و بدويم پناه * كه او داد پيروزى و دستگاه

ز دادار بر پهلوان آفرين * همى خواند و بر لشكرش همچنين

كه اى نامداران فرخنده پى * شما آتش و دشمنان خشك نى

سپهدار گودرز با دودمان * ز بهر دل من چو آتش دمان

همه جان و تنها فدا كرده‌اند * دم از شهر توران بر آورده‌اند

كنون گنج و شاهى مرا با شماست * ندارم دريغ از شما دست راست

ازان پس بدان كشتگان بنگريد * چو روى سپهدار پيران بديد

فرو ريخت آب از دو ديده به درد * كه كردار نيكى همى ياد كرد

بپيرانش بر دل از ان سان بسوخت * تو گفتى بدلش آتشى برفروخت

يكى داستان زد پس از مرگ اوى * به خون دو ديده بيالود روى

كه بخت بدست اژدهاى دژم * بدام آورد شير شرزه بدم

به مردى نيابد كسى زو رها * چنين آمد اين تيز چنگ اژدها

كشيدى همه ساله تيمار من * ميان بسته بودى بپيكار من

ز خون سياوش پر از درد بود * بدانگه كسى را نيازرد بود

چنان مهربان بود دژخيم شد * وزو شهر ايران پر از بيم شد

مر او را ببرد اهرمن دل ز جاى * دگرگونه پيش اندر آورد پاى

فراوان همى خيره دادمش پند * نيامدش گفتار من سودمند