شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٣١

[ ديدن بيژن گستهم را به مرغزار ]

و ز آنجا بهامون نهادند روى * پس اندر دمان گستهم كينه جوى

بيامد چو نزديك ايشان رسيد * چو شير ژيان نعرهء بر كشيد

بريشان بباريد تير خدنگ * چو فرشيد ورد اندر آمد بجنگ

يكى تير زد بر سرش گستهم * كه با خون بر آميخت مغزش بهم

نگون گشت و هم در زمان جان بداد * شد آن نامور گرد ويسه نژاد

چو لهّاك روى برادر بديد * بدانست كز كارزار آرميد

بلرزيد و ز درد او خيره شد * جهان پيش چشم اندرش تيره شد

ز روشن روانش بسيرى رسيد * كمان را بزه كرد و اندر كشيد

شدند آن زمان خسته هر دو سوار * بشمشير بر ساختند كارزار

يكايك برو گستهم دست يافت * ز كينه چنان خسته اندر شتافت

بگردنش بر زد يكى تيغ تيز * برآورد ناگاه زو رستخيز

سرش زير پاى اندر آمد چو گوى * كه آيد همى زخم چوگان به روى

چنينست كردار گردان سپهر * ببرّد ز پروردهء خويش مهر

چو سر جوييش پاى يا بى نخست * و گر پاى جويى سرش پيش تست

بزين بر چنان خسته بد گستهم * كه بگسست خواهد تو گفتى ز هم

بيامد خميده بزين اندرون * همى راند اسب و همى ريخت خون

و ز آنجا سوى چشمه سارى رسيد * هم آب روان ديد و همسايه ديد

فرود آمد و اسب را بر درخت * ببست و به آب اندر آمد ز بخت

بخورد آب بسيار و كرد آفرين * ببستش تو گفتى سراسر زمين

بپيچيد و غلتيد بر تيره خاك * سراسر همه تن بشمشير چاك

همى گفت كاى روشن كردگار * پديد آر زان لشكر نامدار

بدلسوزگى بيژن گيو را * و گر نه دلاور يكى نيو را

كه گر مرده گر زنده زين جايگاه * برد مر مرا سوى ايران سپاه

سر نامداران توران سپاه * ببرد برد پيش بيدار شاه

بدان تا بداند كه من جز بنام * نمردم بگيتى همينست كام

همه شب بناليد تا روز پاك * پر از درد چون مار پيچان به خاك

[ ديدن بيژن گستهم را به مرغزار ]

[ ديدن بيژن گستهم را به مرغزار ]

چو گيتى ز خورشيد شد روشنا * بيامد بدانجايگه بيژنا

همى گشت بر گرد آن مرغزار * كه يابد نشانى ز گم بوده يار

پديد آمد از دور اسب سمند * بدان مرغزار اندرون چون نوند

چمان و چران چون پلنگان بكام * نگون گشته زين و گسسته لگام

همه آلت زين بروبر نگون * ركيب و كمند و جنا پر ز خون

چو بيژن بديد آن ازو رفت هوش * بر آورد چون شير شرزه خروش

همى گفت كاى مهربان نيك يار * كجايى فگنده درين مرغزار

كه پشتم شكستى و خستى دلم * كنون جان شيرين ز تن بگسلم

بشد بر پى اسب بر چشمه سار * مر او را بديد اندران مرغزار

همه جوشن و ترگ پر خاك و خون * فتاده بدان خستگى سرنگون

فرو جست بيژن ز شبرنگ زود * گرفتش بآغوش در تنگ زود