شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٣٠

[ كشته شدن لهاك و فرشيدورد به دست گستهم ]

به دو گفت بيژن كه اين خود مباد * كه از نامداران خسرو نژاد

سه گرد از پى بيم خورده دو تور * بتازند پويان بدين راه دور

بجان و سر شاه روشن روان * بجان نيا نامور پهلوان

بكين سياوش كزين رزمگاه * تو بر گردى و من بپويم به راه

نخواهم برين كار فرمانت كرد * كه گويى مرا باز گرد از نبرد

چو بشنيد گيو اين سخن باز گشت * برو آفرين كرد و اندر گذشت

كه پيروز بادى و شاد آمدى * مبيناد چشم تو هرگز بدى

همى تاخت بيژن پس گستهم * كه نايد بروبر ز توران ستم

چو از دور لهّاك و فرشيد ورد * گذشتند پويان ز دشت نبرد

بيك ساعت از هفت فرسنگ راه * برفتند ايمن ز ايران سپاه

يكى بيشه ديدند و آب روان * به دو اندرون سايهء كاروان

ببيشه درون مرغ و نخچير و شير * درخت از بر و سبزه و آب زير

بنخچير كردن فرود آمدند * و زان تشنگى سوى رود آمدند

چو آب اندر آمد ببايست نان * باندوه و شادى نبندد دهان

بگشتند بر گرد آن مرغزار * فگندند بسيار مايه شكار

برافروختند آتش و زان كباب * بخوردند و كردند سر سوى خواب

چو بد روزگار دليران دژم * كجا خواب سازد پريشان ستم

فرو خفت لهّاك و فرشيد ورد * بسر بر همى پاسبانيش كرد

[ كشته شدن لهاك و فرشيدورد به دست گستهم ]

[ كشته شدن لهاك و فرشيدورد به دست گستهم ]

بر آمد چو شب تيره شد ماهتاب * دو غمگين سر اندر نهاده بخواب

رسيد اندران جايگه گستهم * كه بودند ياران توران بهم

نوند اسب او بوى اسبان شنيد * خروشى برآورد و اندر دميد

سبك اسب لهّاك هم زين نشان * خروشى برآورد چون بيهشان

دمان سوى لهّاك فرشيد ورد * ز خواب خوش آمدش بيدار كرد

به دو گفت برخيز زين خواب خوش * به مردى سر بخت خود را بكش

كه دانا زد اين داستان بزرگ * كه شيرى كه بگريزد از چنگ گرگ

نبايد كه گرگ از پسش دركشد * كه او را همان بخت خود بركشد

چه مايه بپويند و چندى شتافت * كس از روز بد هم رهايى نيافت

هلا زود بشتاب كآمد سپاه * از ايران و بر ما گرفتند راه

نشستند بر باره هر دو سوار * كشيدند پويان ازان مرغزار

ز بيشه به بالا نهادند روى * دو خونى دلاور دو پرخاش جوى

بهامون كشيدند هر دو سوار * پر انديشهء تا چون بسيچند كار

پديد آمد از دور پس گستهم * نديدند با او سوارى بهم

دليران چو سر را بر افراختند * مر او را چو ديدند بشناختند

گرفتند يك با دگر گفت و گوى * كه يك تن سوى ما نهادست روى

نيابد رهايى ز ما گستهم * مگر بخت بد كرد خواهد ستم

جز از گستهم نيست كآمد بجنگ * درفش دليران گرفته بچنگ

گريزان ببايد شد از پيش اوى * مگر كاندر آرد بدين دشت روى