شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٥٣

[ گريختن سلم و كشته شدن او به دست منوچهر ]

سپه را بشيروى بسپرد و گفت * كه من خويشتن را بخواهم نهفت

شوم سوى دژبان بپيغمبرى * نمايم به دو مهر انگشترى

چو در دژ شوم بر فرازم درفش * درفشان كنم تيغهاى بنفش

شما روى يك سر سوى دژ نهيد * چنانك اندر آييد دميد و دهيد

سپه را بنزديك دريا بماند * بشيروى شيراوژن و خود براند

بيامد چو نزديكى دژ رسيد * سخن گفت و دژدار مُهرش بديد

چنين گفت كز نزد تور آمدم * بفرمود تا يك زمان دم زدم

مرا گفت شو پيش دژبان بگوى * كه روز و شب آرام و خوردن مجوى

كز ايدر درفش منوچهر شاه * سوى دژ فرستد همى با سپاه

تو با او بنيك و ببد يار باش * نگهبان دژ باش و بيدار باش

چو دژبان چنين گفتها را شنيد * همان مهر انگشترى را بديد

همان گه در دژ گشادند باز * بديد آشكارا ندانست راز

[ نگر تا سخنگوى دهقان چه گفت * كه راز دل آن ديد كو دل نهفت ]

[ مرا و ترا بندگى پيشه باد * ابا پيشه‌مان نيز انديشه باد ]

[ بنيك و ببد هر چه شايد بدن * ببايد همى داستانها زدن ]

[ چو دژدار و چون قارن رزمجوى * يكايك به روى اندر آورده روى ]

[ يكى بدسگال و يكى ساده دل * سپهبد بهر چاره آماده دل ]

[ همى جست آن روز تا شب زمان * نه آگاه دژدار از آن بدگمان ]

[ ببيگانه بر مهر خويشى نهاد * بداد از گزافه سر و دژ بباد ]

چو شب روز شد قارن رزمخواه * درفشى بر افراخت چون گرد ماه

خروشيد و بنمود يك يك نشان * بشيروى و گردان گردنكشان

چو شيروى ديد آن درفش يلى * بكين روى بنهاد با پر دلى

در حصن بگرفت و اندر نهاد * سران را ز خون بر سر افسر نهاد

بيك دست قارن بيك دست شير * بسر گرز و تيغ آتش و آب زير

چو خورشيد بر تيغ گنبد رسيد * نه آيين دژ بد نه دژبان پديد

نه دژ بود گفتى نه كشتى بر آب * يكى دود ديدى سر اندر سحاب

درخشيدن آتش و باد خاست * خروش سواران و فرياد خاست

چو خورشيد تابان ز بالا بگشت * چه آن دژ نمود و چه آن پهن دشت

بكشتند از يشان فزون از شمار * همى دود از آتش بر آمد چو قار

همه روى دريا شده قيرگون * همه روى صحرا شده جوى خون

[ گريختن سلم و كشته شدن او به دست منوچهر ]

[ گريختن سلم و كشته شدن او به دست منوچهر ]

تهى شد ز كينه سر كينه‌دار * گريزان همى رفت سوى حصار

پس اندر سپاه منوچهر شاه * دمان و دنان بر گرفتند راه

[ چو شد سلم تا پيش دريا كنار * نديد آنچه كشتى بر آن رهگذار ]

چنان شد ز بس كشته و خسته دشت * كه پوينده را راه دشوار گشت

پر از خشم و پر كينه سالار نو * نشست از بر چرمهء تيز رو

بيفگند بر گستوان و بتاخت * بگرد سپه چرمه اندر نشاخت